Τελικά το δικό μου μωρό ΔΕΝ είναι άνθρωπος της νύχτας!

Callie
 
Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!
 
Λίγο πολύ όλοι θα μάθατε ότι την προηγούμενη Πέμπτη έλαβα μέρος σε μια παρουσίαση βιβλίου, καλούμενη από τις Εκδόσεις Τόπος, που πάντα μας στηρίζουν με τα βιβλία που  μας προσφέρουν, να αναφερθώ στην δική μου ιστορία όσον αφορά τον ύπνο της Μελίτας. Παρόλο που τελικά η παρουσίαση δεν είχε και τόσο κόσμο όσο περιμέναμε (αν και σε Σύνταγμα και Θεσσαλονίκη έσκισε) και επειδή θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις αναμνήσεις που έχω μέσα σε αυτούς του 20 μήνες της ζωής της μικρής μου, σας παραθέτω αυτά που έγραψα και ελπίζω κάπου εκεί να δείτε και τον εαυτό σας!
«Η δική μου μαμαδοιστορία ξεκινάει στις 2 Αυγούστου, όταν στις 2:45 το μεσημέρι γεννήθηκε η
κορούλα μου, η Μελίτα! Αυτό το μικρό, μόλις 2.140 κοτοπουλάκι έπρεπε, όπως καταλαβαίνετε να μείνει αναγκαστικά για κάποιες ημέρες στην θερμοκοιτίδα διότι η είχε γεννηθεί ελλιποβαρής. Οι μέρες στο μαιευτήριο χωρίς το μωρό από την μία ήταν πολύ δύσκολες καθώς είχαμε ελάχιστη ώρα την ημέρα στη διάθεσή μας για να το δούμε από κοντά, να το χαϊδέψουμε και να μας νιώσει και από την άλλη πέρασα ζωή χαρισάμενη. Αν εξαιρέσουμε την πρώτη μέρα που είχα έντονο πόνο εξαιτίας της καισαρικής, τις επόμενες πέρασα ξεκουράστηκα τουλάχιστον πνευματικά (γιατί σωματικά ακόμα ανάρρωνα) καθώς δεν έπρεπε να ξυπνάω το βράδυ, δεν θήλαζα και γενικά αποθήκευα ενέργεια για τις επόμενες μέρες! Όπως καταλαβαίνετε, η επιστροφή στο σπίτι έστω και χωρίς το μωρό αποδείχτηκε πολύ πιο εύκολη απ’ όσο περίμενα. Από την στιγμή που ήξερα ότι το μωρό μας είναι καλά στην υγεία του και σύντομα θα βρισκόταν στην αγκαλιά μου… προσπάθησα να ανακτήσω όσο πιο γρήγορα μπορώ τις δυνάμεις μου και να ετοιμάσω το σπιτικό μας. Πράγματι η μέρα της επανασύνδεσής μας δεν άργησε να φτάσει.
Καταχαρούμενοι πήραμε την μικρή μας και με αρχίσαμε να αποχαιρετάμε το προσωπικό του νοσοκομείου, ώσπου φτάσαμε και στον φύλακα της πύλης, ο οποίος μας είχε μάθει πια με τόσα πήγαινέλα στο μαιευτήριο. Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, μας αποχαιρέτησε με τον πιο παράξενο και συγχρόνως προφητικό τρόπο, «Μην φοβάστε καθόλου. Αφού έμεινε στην θερμοκοιτίδα, στρατιωτάκι θα το πάρετε!!! Σας μιλάω εκ πείρας!» Φυσικά γελάσαμε, τον ευχαριστήσαμε για την συμβουλή και αρχίσαμε την κοινή μας πορείας σαν τριμελής πλέον οικογένεια.
 
Από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου!
Και ναι, όντως, τα λόγια του καλού μας φύλακα αποδείχτηκαν προφητικά! Και ενώ ήμουν προετοιμασμένη για τρελό ξενύχτι εκείνο το βράδυ… η Μελίτα ξύπνησε τελικά μια φορά στις πέντε το πρωί, απλά κάνοντας ένα χαμηλό γκούχου γκούχου με την συνοδεία κάποιον επίσης αστείων θορύβων που μόνο το γέλιο μπορούσαν να σου φέρουν. Ούτε
κλάμα, ούτε τίποτα! Βρε λες, έλεγα, αυτές όλες οι τρομαχτικές μαμαδοιστορίες περί ξενυχτιών να βγουν ψεύτικες; Όντως, η Μελίτα ήταν από τα μικρά που δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν. Εύκολη στον ύπνο, εύκολη στο φαγητό και γενικά τόσο ζωηρή όσο πρέπει! Αχ αυτός ο φύλακας πόσο δίκαιο είχε!!! Έξι μέρες στους στρατιωτικούς ξενώνες του μαιευτηρίου και το παιδί ξεχνούσε ακόμα και να ξυπνήσει. Να ξυπνάς εσύ μου έλεγε ο γιατρός, μην το αφήνεις και νηστικό το παιδί… έχει ακόμα πολλά γραμμάρια να πάρει… πρέπει να συμπληρώνει τα γεύματα του! Εδώ να πω βέβαια ότι η Μελίτα έπινε το δικό μου γάλα μεν αλλά από μπιμπερό καθώς έπρεπε να μετράμε τα γεύματα της για να ελέγχουμε το βάρος της. 
 
Γιατί και ο μπαμπάς έχει ευθύνες,χιχι!
Ωστόσο, σαν άπειρη μανούλα που ήμουν, το μόνο που με προβλημάτιζε ήταν η τάση της για αγκαλιά. Σας ακούγεται χαζό, κι όμως πέρασαν μέρες που νόμιζα ότι ήταν παράξενο που ζητούσε συνέχεια να την πηγαίνω βόλτα πάνω-κάτω όλο το σπίτι! Και όσο αυτή τρελαινόταν για τα σουλάτσα, τόσο εμένα που ερχόταν στο μυαλό η φράση που λένε οι μεγαλύτερες, «Μην το παίρνεις και πολύ αγκαλιά γιατί θα μάθει!» Μπορείτε να μου πείτε ποιος ανόητος έβγαλε αυτό συμπέρασμα; Και ενώ όλες αυτές οι σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου, ο απομηχανής θεός Μαμά Μαρία ήρθε να με ξυπνήσει… σαν χθες το θυμάμαι: «Παιδί μου, μου είπε, είναι φυσικό να θέλει να το πάρεις αγκαλιά. Το αντίθετο θα ήταν το παράξενο. Τα χέρια σου είναι η φωλιά του και μην του την αρνηθείς ποτέ!» Αυτό ήταν. Από τότε η αγκαλιά μου είναι πάντα ανοιχτή για την Μελίτα μου, χωρίς ενοχές ότι θα κακομάθει και φυσικά ούσα σίγουρα πλέον ότι δεν πρόκειται να την χορτάσει ποτέ!
 
Και κάπως έτσι κύλησαν οι πρώτοι έξι μήνες, ώσπου ήρθε και η ώρα να μεταφερθεί στο δωμάτιό της καθώς επιτέλους είχαν σταματήσει τα μεταμεσονύχτια γεύματα! Δικό της δωμάτιο πλέον, μεγαλύτερο κρεβάτι και φυσικά η Μελίτα αραχτή για καλύτερους ύπνους. Μα καλά, έλεγα, τι τα διάβαζα όλα αυτά τα βιβλία για τον ύπνο του μωρού, τζάμπα; Πότε θα χρησιμοποιήσω τις τεχνικές της Τζο Φροστ; Εκείνο το βιβλίο που μου δάνεισε η κουμπάρα μου, τζάμπα το έβγαλα φωτοτυπίες; Μήπως τελικά το παιδί μου δεν είναι άνθρωπος της νύχτας; Έλεγα και έτριβα τα χέρια μου!
 
Τελικά είτε μητρικό, είτε γάλα σε σκόνη, η προσωπική μου άποψη είναι, ότι η καλή μαμά δεν φαίνεται μόνο από εκεί!
Και κάπου εκεί έρχεται η απάντηση. Ο 10ος μήνας αποτέλεσε για εμάς ένα πολύ κομβικό σημείο. Ήταν η φάση όπου η Μελίτα κατάλαβε ότι είναι πολύ πιο ωραίο να παίζεις και να περπατάς από το να κοιμάται. Τα πρώτα βήματα, λοιπόν, σηματοδότησαν και την άρνηση για ύπνο. Οι δύο ημερήσιοι ύπνοι έγιναν ένας και το βράδυ άρχισε να ξυπνάει συχνά πυκνά μιας που άρχισαν και τις επισκέψεις τους τα πρώτα της δόντια. Η μαμά, δηλαδή εγώ, περνούσε μια κόλαση και όπως θα έλεγε και η πεθερά μου… μας το είχαν ματιάσει το παιδί!! Ωστόσο, ο χρόνος είναι αυτός που μας δίνει συνήθως τις καλύτερες απαντήσεις! Όλα αυτά δεν ήταν παρά μια νέα φάση στην ζωή της. Μια φάση μεγαλύτερης κινητικότητας, ελευθερίας και φυσικά διάθεσης για παιχνίδι! Ωστόσο, εγώ άργησα να το καταλάβω, έσκαγα από το κακό μου και καμιά φορά έκλαιγα γιατί… αναρωτιόμουν πώς άλλαξε το παιδί μου, τι λάθος έκανα, τι πρέπει να κάνω για να γυρίσουμε εκεί που ήμασταν! Να γυρίσουμε!!! Ακούς εκεί! Πόσο λάθος έκανα! Αντί να θέλω να πάω μπροστά, σκεφτόμουν το πίσω! Τα τεχνάσματά μου ήταν πολλά, προσπάθεια να καταφέρω την τεχνική του κλάματος,την οποία δεν κατάφερα τελικά ποτέ καθώς δεν άντεχα να αφήνω το μωρό να κλαίει για 2, μετά 4, μετά 8 και πάει λέγοντας λεπτά, αυστηρή τήρηση του προγράμματος (ακόμα και στο λεπτό), καμιά φορά ακόμα και φωνές, ή και με γλύκες… με μεγαλύτερο όπλο όμως την κουνιστή πολυθρόνα θηλασμού που μέχρι και σήμερα έχει αποδειχτεί απίστευτος σύντροφος παρηγοριάς σε όλα μου τα ξενύχτια.  Σιγά σιγά η ζωή ούτως ή άλλως άρχισε να παίρνει πάλι την φυσιολογική της μορφή και προσαρμοστήκαμε όλοι στα νέα δεδομένα, δηλαδή σε έναν ύπνο την ημέρα (ευτυχώς δίωρο) και εναλλαγές στη διάθεση για νυχτερινό ύπνο… πράγμα τελικά πολύ φυσιολογικό καθώς ακόμα και σε εμάς τους μεγάλους δεν συμβαίνει αυτό; Τελικά τι κακό έχει και μια στο τόσο να νανουρίζεις το μωρό σου όταν αυτό δεν μπορεί να αποκοιμηθεί μόνο του;
Ναι, από τις σπάνιες στιγμές που ημέρα έδωσα την πιπίλα στην Μελίτα… ήμουν όμως ένα πτώμα! Γιατί ναι, δεν είναι και όλα τέλεια όταν είσαι μαμά, το ξέρετε καλά αυτό  μάλλον!

Τελικά από την μικρή μου αυτή εμπειρία μέσα σε αυτό τον ενάμιση χρόνο με την Μελίτα έμαθα το εξής… τα μωρά περνάνε διάφορες φάσεις που καλό θα ήταν να προσπαθούμε να τις διακρίνουμε και να τις αντιμετωπίζουμε με καθαρό μυαλό και ψυχραιμία. Το ήσυχο περιβάλλον (και όταν λέω ήσυχο δεν εννοώ αποστειρωμένο), το συγκεκριμένο πρόγραμμα φαγητού και ύπνου, τα διάφορα ερεθίσματα, η επαφή με άλλα παιδιά και η πολύ μα πολύ αγκαλιά, μπορούν να προσφέρουν στο παιδί ένα πιο ήρεμο ύπνο! Πολύ σημαντική επίσης θεωρώ και την συμβολή του πατέρα, καθώς καλό θα ήταν το παιδί να μάθει να αποκοιμιέται και μαζί του σε περίπτωση που χρειαστεί να αναλάβει κάποιο βράδυ τα ηνία! Και φυσικά μην ξεχνάτε ότι το στεφάνι του μάρτυρα δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Παντός είδους βοήθεια από γιαγιάδες, θείες και αδερφές δεκτή και μάλιστα με περισσή ευγνωμοσύνη καθώς μια ξεκούραστη μαμά (χωρίς στρες) είναι σίγουρο ότι θα προσφέρει μια πιο ζεστή αγκαλιά για το μωρό της, χωρίς φωνές και κλάματα. 

Λίγες μέρες πριν ξεπεράσαμε ακόμα μία φάση… αυτή της αλλαγής της ώρας! Αλλά είπαμε… φάση ήταν και πέρασε! Σε όποια φάση κι αν βρίσκεστε εσείς και όποια τεχνική, τελικά, κι αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε, αφουγκραστείτε τις ανάγκες του παιδιού σας, μάθετε το κλάμα του, μην το συγκρίνετε ποτέ με άλλα μωρά και φυσικά προσφέρετέ του άπειρη αγάπη, αγκαλιά και θαλπωρή. Η κάθε φωλιά είναι μοναδική και αποτελεί δικαίωμα του παιδιού σας να την διεκδικήσει!
 
Παρόλο που δεν ξέρω αν θα σας λέω ακόμα τα ίδια μετά από μερικά χρόνια, τώρα είμαι εδώ, δυνατή και έτοιμη να αντιμετωπίσω το μικρό μου νυχτοπούλι όποτε χρειαστεί!!!» 
Η Μελιτούλα την πρώτη φορά που την πήγαμε στην θάλασσα για μπάνιο… δεν κοιμήθηκε το μεσημέρι από την χαρά της και έτσι όταν μπήκαμε το απόγευμα στην θάλασσα, αποκοιμήθηκε στο δευτερόλεπτο μέσα στο σωσίβιό της!

Αυτά ήταν όλα όσα αρχικά είχα γράψει για την παρουσίαση, τα οποία φυσικά λόγω της μικρής προσέλευσης κόσμου αποφάσισα να μειώσω εκείνη την στιγμή. Με εσάς, όμως, τους πιστούς και καλούς ανθομελοφίλους, ήθελα να μοιραστώ όλα όσα είχα γράψει. Μπορεί στις συμβουλές να μην ήμουνα και να μην είμαι καλή, ωστόσο θεωρώ ότι το μοίρασμα των αναμνήσεων αποτελεί ένα απίστευτο ψυχοθεραπευτικό φάρμακο που μπορεί να βοηθήσει ακόμα και κάποιους που δεν το περιμένεις!

Από την πλευρά μου θα ήθελα να ευχαριστήσω τις εκδόσεις τόπος για την τιμή που μου κάνανε να μιλήσω σε αυτή την παρουσίαση και φυσικάνα ευχαριστήσω όσους με τιμήσανε με την παρουσία τους (ξέρετε εσείς ποιοι είστε!) και φυσικά όλους εσάς που με στηρίξατε με τις υπέροχες ευχές σας. 

Να έχετε όλοι μια υπέροχη μέρα!

Κάντε like στη σελίδα του Ανθομέλι στο Facebook, follow στο προφίλ μας στο Instagram και ακολουθήστε μας στο Pinterest.

Αλήθεια εσάς το μωρό σας είναι/ήταν μωρό της νύχτας;

Callie