Τέλος εποχής….

Callie
Όταν κατέβηκα στην Αθήνα το 2004, ο Κώστας είχε ήδη νοικιάσει και φτιάξει μια μικρή γκαρσονιέρα για να μείνουμε μαζί καθώς μέχρι τότε έμενε με τους γονείς του. Το σπιτάκι εκείνο φώλιασε τα πρώτα μας όνειρα!!! Ήταν τα καλύτερα δύο χρόνια της ζωής μου. Ηταν μικρό… ένα μεγάλο υπνοδωμάτιο (με γραφείο), ένα σαλόνι, μια μικρή κουζίνα και ένα μπάνιο. Ο,τι έπρεπε για εμάς. Ωστόσο, φιλοξένησε πολλά … πολλά… άτομα γιατί ως γνωστόν όλοι οι καλοί χωράνε!
 
Ένα σπίτι γεμάτο ζωή (2004-2006)

Όταν ήρθε η ώρα να παντρευτούμε αρχίσαμε να ψάχνουμε καινούργιο σπίτι… μεγαλύτερο! Τότε, θυμάμαι, δεν ήθελα με τίποτα να φύγω. Μα ήταν τόσο γλυκό και τόσο κουκλίστικο! Οι ανάγκη όμως για ένα μεγαλύτερο σπίτι ήταν ουσιαστική καθώς πραγματικά είχαμε αρχίσει να μην χωράμε. 

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ!

Έτσι, μερικούς μήνες πριν τον γάμο και αφού είχαμε βρει το ιδανικό σπίτι (σχετικά γρήγορα θα έλεγα) μετακομίσαμε σε ένα μεγαλύτερο. Μια νέα εποχή άρχιζε για εμάς. Τρίτος όροφος, μεγάλα μπαλκόνια, τρία υπνοδωμάτια, σαλόνι, τεράστια κουζίνα, δύο μπάνια!!! Το στολίσαμε, το ζεστάναμε, το ανοίξαμε σε φίλους και συγγενείς και φυσικά εδώ φέραμε την Μελίτα μας για πρώτη φορά από το μαιευτήριο! 

Όχι, ότι αυτό το σπίτι ήταν τέλειο. Είχαμε θέματα, όχι με τους ιδιοκτήτες, όχι με τον απορροφητήρα που ήταν εντός σπιτιού (τεχνολογίες για κλάματα), όχι που δεν είχε πάρκινγκ και μαλώναμε με τους τσιφλικάδες της γειτονιάς, όχι που δεν είχαμε αποθήκη και ζητιανεύαμε λίγο χώρο στο υπόγειο…. όλα αυτά όμως ωχριούσαν γιατί αυτό το σπίτι το αγαπήσαμε και το φροντίσαμε σαν να ήταν δικό μας!!! Δεν μπορώ να πω τίποτα κακό για αυτό το σπίτι. Είχε την ιδανική διαμόρφωση για εμάς και έγινε ΤΟ σπίτι μας. 

Χαρούμενες στιγμές (2006-2014)

Την μοίρα όμως των ενοικιαστών την ξέρετε οι περισσότεροι! Γιατί κάπου εδώ έρχεται ακόμα ένα….

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ!

Σήμερα το πρωί μάθαμε τα νέα! Οι ιδιοκτήτες από Γερμανία έρχονται για ιδιοκατοίκηση και με πολύ ευγενικό τρόπο μας είπαν ότι θα πρέπει να φύγουμε!!! Κεραμμύδα; Οχι και τόσο… δεν ξέρω για πιο λόγο αλλά το ψυχανεμιζόμασταν για αρκετό καιρό τώρα με διάφορα που είχαν συμβεί. Οταν όμως το ακούς (έστω κι αν καταβάθος μέσα μου ήθελα μια αλλαγή στη ζωή μου… υδροχόος βλέπετε!) δεν παύει να είναι μια μαχαιριά στην καρδιά! Ούτε να κλάψω, ούτε να γελάσω. Σκέφτομαι ωστόσο πολλά… εν καιρώ… θα δείξει!

Ετσι, λοιπόν, ανθομελάκια μου μέσα στους επόμενους μήνες ξεκινάει για εμάς μια κούρσα εύρεσης νέου σπιτιού και φυσικά ένα μεγάλο για εμάς, αυτή την στιγμή, έξοδο που με το ζόρι θα το σηκώσουμε! 

Επειδή όμως πάντα λέω ότι κάθε εμπόδιο για καλό… είμαι αποφασισμένη να γυρίσω σελίδα με χαμόγελο γιατί ξέρω ότι με περιμένει κάτι καινούργιο εκεί έξω! Εύχομαι απλά να τελειώσουμε αυτή την ιστορία όσο πιο ανώδυνα γίνεται για την καρδιά αλλά και την τσέπη μας. 

Σας στέλνω ένα μεγάλο φιλί και μια μεγάλη καλημέρα!!!

Callie

ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page