Η έκπληξη… η γέννηση… ο θάνατος…ο κύκλος της ζωής σε δύο ημέρες!

Callie
Και εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε στραβά και φυσάς και ξεφυσάς και έχεις χάσει το γέλιο σου, οι άνθρωποί σου… αυτοί που σε σκέφτονται και χαμογελούν, αυτοί που σε νοιάζονται όταν ξέρουν ότι είσαι προβληματισμένος, αυτοί που περνάς καλά βρε αδερφέ μαζί τους… έρχονται να σου φτιάξουν τη διάθεση. 
 
Με αρχηγό τον άντρα μου που τα οργάνωσε όλα τέλεια και υπασπιστή την κουμπάρα μου την Εύη… τη Δευτέρα το βράδυ έζησα το δεύτερο πάρτυ έκπληξη της ζωής μου και για ακόμα μία φορά ένιωσα υπέροχα!!!
 
Τα πάντα ξεκίνησαν την προηγούμενη εβδομάδα που δεν ήμουν και πολύ καλά και έτσι ο Κώστας άρχισε να οργανώνει ένα δύσκολο εγχείρημα μιας και τα γενέθλιά μου έπεφταν Δευτέρα… ημέρα εργασίας για όλους! Λεπτομέρειες να σας πω δεν ξέρω και πολλές.. μόνο ότι δέχτηκαν όλοι με τη μία… και αυτό μου φτάνει! Άλλοι ήρθαν κατευθείαν από το μαιευτήριο… άλλοι από την δουλειά… άλλοι κουρασμένοι και άυπνοι… όλοι όμως εδώ… για μένα! (Και όσοι δεν καλέστηκαν ήταν για λόγους υγείας!) 
 
Το πράγμα είχε ως εξής: 
Φτάνω στο σπίτι σχετικά καθυστερημένα από τα μαθήματα (περίπου 15 λεπτά αργότερα από το συνηθισμένο) με μια αίσθηση ότι ο αντρούλης μου θα έχει ετοιμάσει κάτι ξεχωριστό (μία έξοδο, ένα φαγάκι, μία έκπληξη…). Μην ρωτάτε το γιατί. Καμία ένδειξη δεν είχα, τίποτα που να μου το φανερώνει. Απλά μία αίσθηση ανεπαίσθητη που όμως βγήκε αληθινή. Να φανταστείτε όταν μπήκα στο ασανσέρ σκεφτόμουν ότι και έκπληξη να μου κάνουν, είμαι τόσο «γκάο» που ούτε τα αυτοκίνητα των φίλων μας δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω Κώστα και Μελίτα στον καναπέ (η σιδερώστρα σηκωμένη… αχ ο Κωστάκης μου συμμάζεψε.. σκέφτομαι!). Μελίτα ενθουσιασμένη φωνάζει. «Κόνια Πολλά Μαμά», τρέχει να με αγκαλιάσει στο χωλ (σίγουρη εγώ ότι έκπληξη δεν υπάρχει αλλά καθόλου απογοητευμένη καθώς η αγκαλιά της οικογένειάς μου μου έφτανε) και μου λέει, ¨»Έπιτσι, Πιλίππα μέσα» (βλ. Έκπληξη, Φιλίππα μέσα!). Χαχα, η Μελίτα μου μόλις τους είχε προδώσει! Αυτόματα ανοίγει η πόρτα του χωλ και βγαίνουν έξω όλοι οι φίλοι μας οι αγαπημένοι με μία τούρτα και τραγουδώντας το «Χρόνια Πολλά». Φυσικά άρχισα να τραγουδάω μαζί τους χοροπηδώντας από την χαρά μου και όλως παραδόξως χωρίς να κλαίω!!! Η χαρά μου ήταν τόσο βαθιά που ξεπερνούσε την συγκίνηση!

Ευτυχώς για εμένα το πάρτυ μου τα είχε όλα… καλό φαγητό (που δεν κουράστηκα καθόλου να φτιάξω γιατί ήταν ντελίβερι), δώρα, φίλους, παιδιά και φυσικά πολύ αγάπη που με ξύπνησε από τον λήθαργο που είχα πέσει την προηγούμενη βδομάδα! Έσβησα φυσικά και τα κεράκια μου με την κόρη μου και τις δύο άλλες μου αγάπες, την Φιλίππα και την Κατρίνα, και όταν έπεσα να κοιμηθώ ήμουν πλήρης… απόλυτα ευτυχισμένη! 

Απόλυτα ευτυχισμένη όμως και για ακόμα ένα λόγο… ένα λόγο που έκανε αυτή η μέρα ακόμα πιο ξεχωριστή Την Δευτέρα, ανήμερα των γενεθλίων μου, ήρθε στον κόσμο ακόμα μία ψυχούλα… μία ψυχούλα μελαχρινή και στρουμπουλή! Ήρθε στη ζωή η κορούλα των άλλων κουμπάρων μας, της νονάς Φλώρας και του Νονού Στράτου. Ήρθε για να τους πάρει τα μυαλά, να μας τρελάνει με τα χειλάκια της και να γίνει η μελλοντική κολλητή της Μελίτας!!!  

Κουμπαράκια μας να σας ζήσει το μωράκι σας και αφού θα είναι και αυτή υδροχόος, όπως εγώ άλλωστε, δεν έχετε να φοβάστε τίποτα!!!! Το παιδί ήταν ανεξάρτητο από τα γενοφάσκια του… δεν ήθελε να βγει λέμε! Επαναστάτρια… μπήκε στον δέκατο μήνα η μαμά του για να βγει! Και όσο για το φαγητό… η πιο φαγανή του μαιευτηρίου… (αυτά τα λένε οι νοσηλεύτριες,χιχι!) 

 
Γλυκιά μικρή Σ. (το όνομα θα το ανακοινώσω αφού μου το επιτρέψουν οι γονείς της) καλωσόρισες στον κόσμο… ευχόμαστε να σου φερθεί καλά και εσύ, φυσικά, να διαπρέψεις!!!
Επειδή όμως η ίδια η ζωή έχει γεύση γλυκόπικρη… την επόμενη μέρα, την ευτυχία μας σκίασε ένα άσχημο περιστατικό. Οι κουμπάροι μας, η Εύη με τον Μάκη,  έχασαν ένα πολύ κοντινό τους άνθρωπο… γεγονός που μας κλώνισε όλους βαθιά και ως συμβάν αλλά και ως συμπαράσταση προς τους φίλους μας. Λεπτομέρειες δεν θα σας πω γιατί δεν θέλω να σκιάσω με τίποτα την Κυριακή σας… θέλω απλά εκφράσω για ακόμα μία φορά το πιστεύω μου ότι η ζωή μας είναι απρόβλεπτη και για αυτό θα πρέπει αποφασίσουμε να την δούμε με άλλο μάτι!
 

Και μια που λέω για άλλο μάτι, να πω και ότι εκείνη την ημέρα εκτός των άλλων ξύπνησα έχοντας ένα  «ξένο σώμα» (σύμφωνα με τον οφθαλμίατρο) μέσα στο μάτι μου… είχε μείνει μισό, ήταν πρησμένο και αρκετά ερεθισμένο! Με ταλαιπωρεί μέχρι και σήμερα και μάλιστα επειδή βελτίωση δεν έβλεπα αλλάξαμε και θεραπεία μπας και δω άσπρη μέρα. Έτσι, παρέα με τα κολλύρια μου, προχωράμε μπροστά και έστω και με ένα μάτι βλέπω την ζωή πάλι όμορφη!Μια ζωή που ξέρει να παίρνει αλλά ξέρει και να δίνει! Μια ζωή που μοιάζει λίγο με ρώσσικη ρουλέτα και όταν ξυπνάς το πρωί δεν ξέρεις τι σε περιμένει! Αλλά και μια ζωή που όταν αποφασίσει να σου προσφέρει χαρά… το κάνει απλόχερα!

Καλή Κυριακή σε όλους!
Κάλη

ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page