Το μοναχοπαίδι μου, το μονάκριβό μου!

Callie

Την ημέρα του γάμου μου, όταν ο παπάς μας έδωσε μπροστά σε όλο τον κόσμο την ευχή του προτρέποντάς μας, τώρα που θα δημιουργούσαμε την δική μας οικογένεια, να κάνουμε ένα και δύο παιδιά, εγώ τότε όλο χαρά και χαμόγελο του είπα, «Και τρία!» και φυσικά ξέσπασαν όλοι σε γέλια. Εγώ όμως το εννοούσα. Πάντα ένιωθα ευλογημένη που είχα μια αδερφή και συχνά πυκνά με την Κατερίνα συζητούσαμε ότι υπήρχε χώρος στη ζωή μας για ένα ακόμη αδερφάκι. Μάλιστα, επειδή αγαπούσαμε πολύ τον ξάδερφό μας τον Παναγιώτη, θέλαμε ένα αγοράκι. Φυσικά αυτός ήταν ευσεβής πόθος καθώς ούτε οι γονείς μας  είχαν σκοπό να κάνουν άλλο παιδί αλλά  μην φανταστείτε ότι κι εμείς ξυπνούσαμε και κοιμόμασταν με αυτή την λαχτάρα. Πάντως σίγουρα δεν ήθελε καμία μας να ήταν μοναχοπαίδι!

Έτσι στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα υπήρχε το ενδεχόμενο, αν μου έρθουν καλά τα πράγματα, να κάνω κι ένα τρίτο παιδί (γιατί τα δύο τα είχα σίγουρα). Η ζωή όμως δεν τα φέρνει πάντα όπως τα θες κι έτσι η μονάκριβη κόρη μου, η Μελίτα μας, είναι το μοναχοπαίδι μας, το μονάκριβό παιδί μας που φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού και τόσο ευγνώμονες νιώθουμε που ήρθε στη ζωή μας

monahopaidi_anthomeli_5Μοναχοπαίδι, τι παράξενη λέξη! Όχι πείτε μου. πόσα κλισέ κρύβει πίσω της; Κακομαθημένο; Καλομαθημένο; Μοναξιά; Αποκλειστικότητα; Αυτοί που δεν τα πάνε καλά με τα αδέρφια τους, το ζηλεύουν και αυτοί που έχουν άριστες σχέσεις, το λυπούνται. Τελικά που κρύβεται η αλήθεια και πώς θα πρέπει να νιώθει ένας γονιός; Σίγουρα αυτή την απάντηση δεν μπορώ να την δώσω για όλους τους γονείς καθώς κάθε ένας είναι διαφορετικός και μέσα από τις δικές του εμπειρίες συμπεριφέρεται και ανάλογα. Εγώ θα σας μιλήσω για εμένα και τις δικές μου ανησυχίες.

Όσο κι αν σας φαίνεται υπερβολικό ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχουμε ακούσει για την Μελίτα κλισέ εκφράσεις όπως, «είναι μοναχοπαίδι άρα κακομαθημένο ή δεν ξέρει να δίνει ή δεν ξέρει να παίζει με παιδιά». Αντίθετα όλοι μας λένε ότι δεν μοιάζει με μοναχοπαίδι. Η μόνη ομοιότητά της ενδεχομένως με τα μοναχοπαίδια είναι η αξία που δίνει στους φίλους της (καλά αυτό είναι και γονιδιακό!) και το γεγονός ότι δεν θέλει να παίζει μόνη της (αν και επειδή δεν πιστεύω στα κλισέ δεν ξέρω αν όντως αυτά είναι χαρακτηριστικά των μοναχοπαιδιών). Έτσι, μιας και ευτυχώς έχουμε πολλούς φίλους με παιδιά σε κοντινές ηλικίες και όσο ακόμα δεν πηγαίνει στο δημοτικό, προσπαθούμε να την φέρνουμε πολύ συχνά σε επαφή μαζί τους. 

Κάντε like στη σελίδα του Ανθομέλι στο Facebook, follow στο προφίλ μας στο Instagram και ακολουθήστε μας στο Pinterest.

monahopaidi_anthomeli_4

Αλλά πότε το «πολύ συχνά» είναι υπερβολικό; Μήπως και η διαρκής επαφή με φίλους κάνει το παιδί να νιώθει αργότερα μεγαλύτερη την έλλειψη της μοναξιάς; Ποιος ξέρει! Μόνο ο χρόνος να δείξει αν τελικά οι ισορροπίες που θελήσαμε να βάλουμε τελικά είχαν αποτέλεσμα. 

Όπως σας έχω πει και παλιότερα, όταν γεννήθηκε η Μελίτα είχα βάλει (όπως και οι περισσότεροι γονείς) ως στόχο να την έχω ευτυχισμένη, να την βλέπω να γελάει και να μάθει να εκτιμάει ακόμα και τις μικρές χαρές της ζωής. Τους γονείς της όμως; Μήπως θα έπρεπε να μάθει να εκτιμάει και την παρέα των γονιών της;

monahopaidi_anthomeli

Δε θα ξεχάσω κάτι καλοκαίρια, κάπου εκεί στο λύκειο, που η μαμά μου (ενώ δεν είχαμε σχολείο) δεν με άφηνε να βγαίνω κάθε μέρα έξω ενώ οι φίλοι μου έβγαιναν. Η απάντησή της ήταν ότι 3-4 φορές την εβδομάδα είναι αρκετές. Τις υπόλοιπες θα της περνούσαμε μαζί ως οικογένεια. Και όντως πάντα κάτι βρίσκαμε να κάνουμε, όσο κι αν ίσως εμένα τότε μου την έσπαγε και λίγο. Ο κήπος ήταν το πιο σύνηθες καθώς βγαίναμε να ποτίσουμε, να πιούμε τον καφέ ή τον χυμό μας και καθώς σουρούπωνε αρχίζαμε την μπιρίμπα που μας πρόσφερε απίστευτες νύχτες γέλιου και διασκέδασης. Άλλες φορές πηγαίναμε βόλτες ή μαγειρεύαμε ή ακόμα και καλούσαμε φίλους στο σπίτι να περάσουμε όλοι μαζί το απόγευμα ή το βράδυ μας. Κι έτσι έμαθα ότι μπορείς να περάσεις καλά και με τους γονείς σου και να σου αφήσουν υπέροχες αναμνήσεις και μια γλυκιά αίσθηση για τα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια.

monahopaidi_anthomeli_2

Με τον Κώστα, λοιπόν, έχουμε αποφασίσει ότι θα πρέπει να προσφέρουμε στο παιδί μας και πολλές στιγμές γονεϊκής παρέας. Δεν είναι ανάγκη να πηγαίνουμε για φαγητό μόνο με φίλους, μπορούμε να πηγαίνουμε και μία φορά μόνοι μας, δεν είναι ανάγκη να πηγαίνουμε βόλτα μόνο στην παιδική χαρά με φίλους αλλά και μια βόλτα στο κέντρο της πόλης οι τρεις μας, δεν είναι ανάγκη να πηγαίνουμε διακοπές όλο με παρέα αλλά μπορούμε να πηγαίνουμε και ως οικογένεια. Και όταν καμιά φορά η Μελίτα μας λέει, «Μαμά, θα έρθει και κάποια φίλη μου;», πολύ απλά της λέμε ότι αυτή την φορά είναι η στιγμή της οικογένειάς, η στιγμή που το νούμερο τρία γίνεται ένα! 

monahopaidi_anthomeli_1

Κάπως έτσι θέλω να μεγαλώσω και τη Μελίτα. Ως ένα μοναχοπαίδι που δεν θα μεγαλώνει μοναχό του αλλά μαζί μας. Που θα ζητάει και την δική μας παρέα και θα περνάει καλά μαζί μας. Θέλω να τις προσφέρω εμπειρίες (όπως τα ταξίδια), εικόνες και τροφή για σκέψη και αύριο που θα μεγαλώσει να μην έχει την αίσθηση μιας μοναχικής παιδικής ηλικίας. Θέλω να έχει φίλους και γονείς που να τη συντροφεύουν ώστε να μην νιώσει μοναξιά. Να είναι η ζωή της γεμάτη και πλούσια! Θέλω να ξέρει ότι η λέξη μοναχοπαίδι δεν κρύβει μοναξιά αλλά μοναδικότητα… ε, και λίγη αποκλειστικότητα (καλό είναι και αυτό!) .