Το ανοιξιάτικο μπαλκόνι μας και ένα προστατευτικό για τα κάγκελα από γλάστρες

Callie
Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!!
Μπορεί η άνοιξη να μας κάνει νερά και να αρνείται πεισματικά να μας δείξει το ωραίο και θερμό της πρόσωπο, εμείς όμως αυτό το Σ/Κ πήγαμε κόντρα στον καιρό και αποφασίσαμε να φέρουμε την άνοιξη στο μπαλκόνι μας. Ανυπομονούσαμε τόσο πολύ, που αγοράσαμε τα λουλουδάκια μας έστω και με χοντρές ψιχάλες βροχές που αντί να μας αποθαρρύνουν μας έκαναν να θέλουμε διακαώς να γυρίσουμε στο σπίτι και να ομορφύνουμε το μπαλκονάκι μας! 
khpos_louloudia_balkoni
 Βλέπετε τα πράγματα έχουν ως εξής: από τότε που μετακομίσαμε, δηλαδή πέρσι το καλοκαίρι, δεν είχαμε φτιάξει το μπαλκόνι μας. Ναι, κι όμως, εκτός από τρεις γλάστρες που έχουμε με τα «μεγάλα» μας φυτά δεν είχαμε ούτε ένα λουλουδάκι. Έβγαλα λίγο το άχτι μου με δύο λουλούδια που είχα μέσα στην κουζίνα αλλά τι να σου κάνουν. Εποχιακά ήταν και αυτά και πάνε πέρασε η πρώτη ομορφιά τους. Έπρεπε, λοιπόν, επειγόντως να κάνουμε κάτι.  
Πριν όμως σας τα πω, ας πάμε λίγο πιο πίσω. Στο παλιό μας το σπίτι μέναμε στον τρίτο όροφο και μην σας πω ότι σε μια κανονική πολυκατοικία μπορεί να ήταν και τέταρτος μιας και είχαμε μια πολύ ψηλή πυλωτή. Έτσι, όταν η Μελίτα άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα (το καλοκαίρι του 2012) και έχοντας έναν Κώστα, ο οποίος έτρεμε μην τυχόν και η μικρή μας πάθει κάτι στο μπαλκόνι, το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να καλύψουμε τα κάγκελα του μπαλκονιού με το γνωστό πράσινο πλαστικό φιλέ… αυτό που λίγο φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία….καταλαβαίνετε φαντάζομαι τι εννοώ. 
Η Μελίτα, ωστόσο, δεν έδειχνε καμία διάθεση να ριψοκινδυνέψει τη ζωούλα της και λίγο που ούτως ή άλλως ήταν πολύ ψηλά για να δει κάτω, λίγο ότι πάντα είχε άλλα πράγματα να κάνει στο μπαλκόνι δεν προσπαθούσε σχεδόν ποτέ να σκαρφαλώσει. Άσε που κι αυτές τις λίγες φορές που το έκανε, η μαμά κέρβερος μετά από προειδοποίηση την έβαζε «τιμωρία» μέσα στο σπίτι. Πεζουλάκι η Μελίτα, στο σπίτι την έβαζε η μαμά (χωρίς εξαίρεση!). Και κάπως έτσι, κατάλαβε ότι προκειμένου να χάνει το παιχνίδι της στο μπαλκόνι, καλό θα ήταν να μην ανεβαίνει στο πεζούλι. 
Τα πράγματα όμως άλλαξαν ένα χρόνο μετά όπου λόγω ύψους ακόμα κι όταν δεν ανέβαινε στο πεζουλάκι, τα χέρια της έφταναν άνετα την κουπαστή και εκεί αρχίσαμε όντως να φοβόμαστε ότι πιθανόν θα μπορούσε να γίνει ένα ατύχημα. Και έτσι, σκεφτήκαμε τη λύση των ζαρντινιέρων. Αυτό που αγαπώ στις ζαρντινιέρες (εκτός ότι προστατεύουν τα μικρά μας) είναι ότι δίνουν την αίσθηση των κρεμαστών κήπων. Επίσης έχεις την δυνατότητα να τις βάλεις να κοιτούν προς τα μέσα ή έξω κατά βούληση. Ασε που δεν χρειάζεται να τις μετακινείς όταν πλένεις το μπαλκόνι…αυτό που το πας!!!
Και κάπως έτσι μπήκαν στη ζωή μας 10 ζαρντινέριες. Ο Κώστας μάλιστα θέλοντας να τις κάνει ακόμα πιο τέλειες πρόσθεσε στο πίσω μέρος δύο σιδεράκια τα οποία είχαν ως στόχο να μην πέφτει η ζαρντινέρια προς τα μπροστά (εάν έχετε θα ξέρετε ότι οι ζαρντινέριες, ανάλογα φυσικά πάντα με το είδος από τα κάγκελά σας, έχουν μια κλίση προς τα μπροστά). 
 
 
Με την μετακόμιση οι ζαρντινέριες μεταφέρθηκαν στο καινούργιο σπίτι και μπήκαν στα κάγκελα σχεδόν άδειες μιας και τον τελευταίο καιρό είχα παραμελήσει τα λουλούδια τους και ήρθαν μαραμένα στο καινούργιο σπίτι. Και έτσι περίμεναν και περίμεναν και περίμεναν…. ώσπου ο γλυκός μου ο αντρούλης τις πήρε, τις άδειασε, μεταποίησε τα σιδεράκια που τους είχε φτιάξει, μιας και σε αυτό το σπίτι έχουμε άλλα κάγκελα, τις καθάρισε και φυσικά έβαψε τα ατσαλένια άγκιστρα που είχαν σκουριάσει. 
Και μου λέτε ότι μετά από όλα αυτά, υπήρχε περίπτωση να περιμένουμε!!! Όχι, φυσικά. Προχθές το απόγευμα με τις χοντρές στάλες βροχής να πέφτουν, αγοράσαμε τα φυτά μας και βγήκαμε στο μπαλκόνι οικογενειακώς για φύτεμα. Φυσικά το φύτεμα ανέλαβε ο μπαμπάς και η Μελίτα και η μαμά ως κλασσικό τσιράκι έφερνε τα λουλούδια και έβγαζε φωτογραφίες. Μην φανταστείτε όμως ότι η Μελίτα είχε μόνο τον ρόλο του μοντέλου… έβαλε για τα καλά το χεράκι της στη βρωμιά, χεχε!
 Αυτή την φορά έχοντας «βλέμμα» προς τα έξω, οι όμορφες ζαρντινιέρες μας μάς χαρίζουν ομορφιά αλλά και προστασία από τους κινδύνους του μπαλκονιού!!! Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι κανείς ποτέ ήσυχος όταν τα παιδιά είναι στο μπαλκόνι. Αλλά τουλάχιστον, ξέρεις ότι έχεις λίγο περισσότερο χρόνο να δράσεις αν κάτι πάει να γίνει… μακριά από εμάς και όλους σας.  
Ελπίζω να σας άρεσε η ιδέα με τις ζαρντινιέρες. Να έχουμε μια όμορφη και μακάρι ανοιξιάτικη εβδομάδα. Και μην ξεχνάτε… η άνοιξη έρχεται πρώτα στις καρδιές μας. Keep decorating… keep planting!!!