Φτιάχνοντας μπισκότα με τα παιδιά!

Callie
Σας έχω πει ότι ένα από τα πράγματα που μου αρέσει είναι να κάνω πράγματα με τα παιδιά δημιουργικά και χαρούμενα. Και αν και σίγουρα έχω σταματήσει να ασχολούμαι τόσο πολύ με τα  παιδιά των άλλων (λόγω έλλειψης χρόνου κυρίως) μιας και η Μελίτα, κακά τα ψέματα, είναι το κέντρο της ζωής μας τα τελευταία χρόνια… δεν παύω να αγαπάω πολλά από τα παιδιά των φίλων μας, τόσο πολύ που παρ’ όλη την κούρασή μου θέλω να τα απασχολώ και να να τους χαρίζω όμορφες στιγμές! Μια από αυτές ήταν την εβδομάδα που μας πέρασε όπου είχα υποσχεθεί στα μεγαλύτερα παιδιά της πολυκατοικίας μας (τα μικρά υπόσχομαι να τα απασχολήσω άλλη μέρα!) να φτιάξουμε κουλουράκια. Η Τετάρτη ήταν η μόνη μέρα που μπορούσα, καθώς είναι και η μόνη μέρα που γυρνάω νωρίς στο σπίτι (αν το 7.30 το λες νωρίς, χεχε)!
Είχα φτιάξει από βραδύς τη ζύμη (καθώς ήθελε και να μείνει και στο ψυγείο) και με τα παιδιά θα ζυμώναμε (και καλά) το ζυμαράκι με αλεύρι, θα το κόβαμε σε σχέδια με κουπ πατ και στη συνέχεια θα τα διακοσμούσαμε με χρωματιστό γλάσο!!!
 
Δεν ξέρω για αυτά (ε, εντάξει ξέρω!) αλλά εγώ πέρασα υπέροχα! Είχα μάλιστα κι εγώ καλή παρέα καθώς ήρθε και μία μαμά και έτσι τα διασκεδάσαμε και οι δυο μας και εγώ δεν είχα τόση τρέλα στο κεφάλι μου. Παρόλο που δεν ήταν πολλά, (4 κοριτσάκια μόνο) σίγουρα το θέμα κουλουράκια είναι μία τρέλα, χαχα!
Είχα ετοιμάσει το τραπέζι με τα καπέλα των ξωτικών και τους είπα ότι θα πρέπει να βοηθήσουν τον Άγιο Βασίλη να φτιάξει κουλουράκια για να έχουν να φάνε όταν γυρίσουν από το μεγάλο ταξίδι του μοιράσματος των δώρων. Μπήκαν αμέσως στο ρόλο και άρχισαν να φτιάχνουν! Έγινε ένα αλευροχαμός αλλά όλες τα πήγαν υπέροχα! Ευτυχώς αυτά τα κουλουράκια δεν χρειάζονται πολύ ψήσιμο και έτσι όσο ψήνονταν έκαναν και ένα μικρό διάλειμμα για παιχνίδι.
Συνέχεια είχε το γλάσο. Εκεί δημιούργησαν αριστουργήματα, χεχε! Το πιο αστείο περιστατικό βέβαια ήταν που η μικρή Σ. αφού είχε φάει 3 μπισκοτάκια, παραγεμισμένα με γλάσο (το οποίο φυσικά είναι πολύ γλυκό) και εμείς γελούσαμε με την μαμά της ότι το ζάχαρο έχει φτάσει στα ύψη, μας λέει με ένα ύφος «δεν αντέχω άλλα μπισκότα»… «Εμένα τελικά δεν μου άρεσαν τα μπισκότα!» Χα χα, φυσικά σκάσαμε στα γέλια γιατί, ναι, όντως μετά από 2-3-4 δοκιμές, η αλήθεια είναι ότι σταματάνε να σου αρέσουν!!!! Χαχα!
 
Φυσικά, το σκηνικό συμπλήρωνε το αναμμένο τζάκι στο σαλόνι καθώς και η χριστουγεννιάτικη μουσική. Όλα τα παιδάκια πήραν μπισκοτάκια για το σπίτι και εννοείται μετά πάλι παιχνίδι. Χωρίστηκαν γύρω στις 10 με κλάματα και μετά άντε να κοιμηθεί η Μελίτα. Δεν με νοιάζει όμως, όλα αυτά ωχριούν μπροστά στο χαμόγελό τους!!!
 
Και του χρόνου να είμαστε γεροί και τα παιδιά μας αγαπημένα γιατί είναι ωραία να έχουν φίλους!!!