Τέλος Εποχής… αρχή μιας καινούργιας! (Volume III)

Callie

Σχεδόν μια εβδομάδα πέρασε από την στιγμή που είχα υποσχεθεί ότι θα σας γράψω για το καινούργιο σπίτι αλλά ο καιρός περνάει τόσο γρήγορα που σχεδόν έχω χάσει τις ημέρες! Ξέρετε πως είναι και δεν δουλεύεις. Το αδιάκοπο κοίταγμα του ρολογιού και των ημερομηνιών μετατρέπεται σχεδόν σε άρνηση να δεις την ώρα ή έστω τι μέρα είναι! 

Και ειδικά στην περίπτωσή μου η άρνησή μου ήταν μεγάλη! Εκεί που σας έγραφα ότι επιτέλους «ξεκινάω διακοπές και καλοκαιράκι σου ρχομαι»… μπήκα από το ένα χάος στο άλλο! Δεν ξέρω γιατί αλλά είχα την εντύπωση ότι με την μετακόμιση όλα θα πήγαιναν αυτόματα στη θέση τους… πόσο λάθος έκανα, χεχε! Εκεί που βρίσκεσαι σε ένα σπίτι γεμάτο κούτες… μεταφέρεσαι στο άλλο σπίτι… που πάλι είναι γεμάτο κούτες! Και  κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι είναι μέσα Ιουλίου και εσύ το μόνο που έκανες τόσο καιρό είναι να ασχολείσαι με… κούτες! Έλεος! Αφού δεν μπορούσα να πιστέψω, όταν έβγαινα έξω, ότι ο κόσμος συνεχίζει να ζει κανονικά τη ζωή του. Είχα γίνει σαν αυτές τις γυναίκες που επειδή δεν δουλεύουν, το σπίτι τους γίνεται ο μικρόκοσμός τους και δεν υπάρχει τίποτα γύρω από αυτό! 

Εντάξει, όμως, δεν θα γκρινιάξω άλλο, το υπόσχομαι! Μετά από όλες εσάς που άκουσα και διάβασα για το πόσες μετακομίσεις έχετε κάνει (κάποια τρελά νούμερα με αποτελείωσαν) νομίζω ότι εγώ δεν πρέπει να μιλάω με μόνο δύο μετακομίσεις στο ενεργητικό μου (εντάξει τρεις αν προσθέσουμε και αυτή με τους γονείς μου… αλλά τότε δεν είχα κουραστεί… όλα οι γονείς μου τα είχαν κάνει!)

Bye Bye παλιό σπίτι! Δεν μου λείπεις καθόλου! 

Οπότε μετά από περίπου 100 κούτες, ένα έρπη, ένα υψηλό κόστος μετακόμισης, μία πολύ ψυχοφθόρα περίοδο λόγω των οικονομικών διαφωνιών που είχαμε με τους πρώην ιδιοκτήτες και την δυστυχώς όχι και καλύτερη κατάληξή τους … έχω να δηλώσω ότι βάζω ένα Χ και από εδώ και πέρα θα σας λέω μόνο τα θετικά… που είναι πολλά!!!

Κάντε like στη σελίδα του Ανθομέλι στο Facebook, follow στο προφίλ μας στο Instagram και ακολουθήστε μας στο Pinterest.

Το καινούργιο μας σπίτι είναι ένα κουκλί! Σαφώς νεότερο σε κατασκευή, με πολύ ωραία χωροδιάταξη, σε μία καινούργια και πολύ καλύτερη περιοχή, με ανοιχτοσιά (παρόλο που είναι σε χαμηλό όροφο) με πάρκινγκ (που χωράνε δύο αυτοκίνητα), με τεράστια αποθήκη και (εκ πρώτης) καλύτερους γείτονες! Τι άλλο να ζητήσω. Το άγχος μου ότι δεν θα καταφέρουμε να βρούμε ένα καλύτερο από αυτό που είχαμε σπίτι εξανεμίστηκε! Εντάξει, σίγουρα είναι και το ενοίκιο λίγο πιο υψηλό αλλά προσφέρει πάρκινγκ και αποθήκη που δεν είχαμε στο άλλο σπίτι! Οπότε νομίζω ότι ήρθαμε και ισορροπήσαμε!

Καλά η πρώτη εβδομάδα της μετακόμισης ήταν τρελή. Με αδιάκοπο τρέξιμο και πολύ κούραση! Το πρωί εγώ με μία Μελίτα να αδειάζω κούτες (και την Μελίτα να λέει, «όκι άλλε κούτε!») και το απόγευμα μετά το τέλος της δουλειάς του Κώστα να κάνουμε τις βαριές δουλειές! Τρυπήματα, συναρμολογήσεις κ.τ.λ. Το βράδυ τελειώναμε στις 10-11 η ώρα και κατευθείαν για ύπνο εντελώς κουρασμένοι!

Ακριβώς όμως μία εβδομάδα μετά ήμασταν έτοιμοι να ζήσουμε σαν άνθρωποι (γρήγοροι ήμασταν δεν μπορείτε να πείτε!) Τι κι αν είχαν μείνει μερικές κούτες (πράγματα που για να μπουν έπρεπε πρώτα να φτιαχτεί ένα έπιπλο και να μπουν κάτι ράφια) στην άκρη… εμείς νιώθαμε ήδη στο ΣΠΙΤΙ μας! Κάθε βράδυ πέφταμε για ύπνο και λέγαμε πόσο ευτυχισμένοι ήμασταν. Και ναι νομίζω ότι μετά το τέλος της μετακόμισης, η ψυχή μας ηρέμησε. Η σωματική κούραση ήταν περαστική και το ξέραμε!

Απλά πέρασαν οι μέρες και ομολογώ ότι αυτό μου κακοφάνηκε! Οπότε τη δεύτερη βδομάδα το πήρα απόφαση… τέρμα τα συμμαζέματα… ότι κάναμε κάναμε… τα υπόλοιπα σιγά σιγά! Και έτσι άρχισα τα καλέσματα, φίλους που ήθελαν να δουν το σπίτι ή απλά φίλους που είχαμε πεθυμήσει! Και κάπου εκεί αρχίσαμε να περνάμε και ωραία… όχι απόλυτα καλοκαιρινά καθώς ο καιρός δεν βοήθησε και πολύ για μπάνιο αλλά σίγουρα ωραία! Ανοίξαμε το (σχεδόν έτοιμο) σπίτι μας και άρχισαν οι φίλοι να μπαίνουν με το δεξί, να φέρνουν τα δώρα τους, τα λουλούδια και τα γούρια τους! Και πρώτη μπήκε η μικρή μας Στ. που με το χαμόγελό της γέμισε το σπίτι μας!

 

Όλο αυτό τον καιρό έλεγα, θα γράψω αυτό και αυτό και εκείνο… τώρα όμως που κάθισα να γράψω θέλω μόνο να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας για τις ευχές, τα καλά σας λόγια, τα σχόλια υποστήριξης και την ενθάρρυνσή σας. Είστε όλοι υπέροχοι! Και έστω κι αν κάτι ψυχές μου είπαν ότι δεν είχα δείξει το πόσο πολύ στεναχωρημένη και αγχωμένη ήμουν, εγώ είχα την εντύπωση ότι σας είχα πρήξει όλους! Συγνώμη, λοιπόν, αν σας έπρηξα! 

 

 Κάπου εδώ τελειώνω με το Έπος της Μετακόμισής μας και σας στέλνω ένα μεγάλο φιλί για τον αέρα της ανανέωσης που μου στείλατε μέχρι εδώ και πριν τρεις μήνες δεν πίστευα ότι ποτέ θα νιώσω! 

Καλή συνέχεια και υπόσχομαι ότι από δω και πέρα θα τα λέμε πιο συχνά… άλλωστε οι δικές μας διακοπές αργούν ακόμα! 

Καλή Κυριακή
Κάλη