Τέλος εποχής! – Volume II

Callie
Τελικά δίκαιο έχει η μαμά μου που μου με «μαλώνει» κάθε φορά που αγχώνομαι μπροστά από κάθε τι καινούργιο! Ε, μα κι εγώ δεν υποφέρομαι! Αφού το ξέρω ότι τελικά θα πετάξω την σκούφια μου, τι τους πρήζω όλους!!!
 
Έσκασα από το κακό μου για την μετακόμιση! Το έφερνα βαρέως! Εδώ που μπήκα νύφη, έφερα την Μελίτα μωρό, πέρασα τόσο ωραίες στιγμές… πώς θα έφευγα! Είναι δυνατόν να φύγουμε πριν η Μελίτα είναι σε θέση να έχει αναμνήσεις από αυτό το σπίτι; Είμαι και συναισθηματική παναθεμά με! 
 
Αλλά είχα δώσει και σημεία βλακείας εδώ και πολλά χρόνια! Δύο μέρες πριν την πενταήμερη… κόλωσα! Πώς θα έφευγα? Τελικά μετά δεν ήθελα να γυρίσω! Το ίδιο και σε άλλες περιπτώσεις… κυρίως επαγγελματικές! Ετσι κάνω πάντα! Θέλω την αλλαγή, την επιδιώκω, γουστάρω το διαφορετικό, βαριέμαι την επανάληψη… και τελικά όταν όλα μου έρχονται… νααα μου πάει! 
 
Ωστόσο, μετά από ένα ταξίδι της Μαμάς Μαρίας για να με βοηθήσει στο πακετάρισμα (thank God there’s mom!), περίπου 60 κούτες πράγματα (συν ό,τι θα μεταφερθεί με τα χέρια ή σε πάνινες σακούλες), άπειρη προετοιμασία, κούραση, συμμαζέματα, και αρκετή γκρίνια (ε, δεν λείπει ποτέ!)… σε λίγες ημέρες επιτέλους φεύγουμε από το παλιό μας σπίτι για το καινούργιο!
 

Και ναι είμαι ακόμα κι εκεί ανώμαλη! Οταν το είδα το σπίτι (ήταν συμπτωματικά το πρώτο που είχαμε δει) όλα μου ξίνισαν. Οχι η κουζίνα μικρή, όχι τα μπαλκόνια μικρά… το ότι ήταν νεότερη η πολυκατοικία, μεγαλύτερα τα δωμάτια, καλύτερη η γειτονιά και όλα τα συν… δεν μου αρκούσαν καθόλου! Ξινή, ξινή, ξινή!

 
Βέβαια να μου δώσω και λίγη άφεση αμαρτιών καθώς (εντελώς μεταξύ μας) πίσω από την μετακόμιση κρύβεται ένα τεράστιο παρασκήνιο (με τους ιδιοκτήτες) που μας προκάλεσε και μας προκαλεί τεράστια υπερένταση! Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες… να πω ότι τελικά μάλλον όλο αυτό ήταν που μου προκαλούσε αυτή την αρνητική διάθεση! Τι κι αν μου λέγατε εσείς να το δω όλο αυτό σαν ανανέωση… είχα κατεβάσει ρολλά! Το μόνο που ήξερα είναι ότι επί τρεις τώρα μήνες… μένω σε ένα σπίτι που ενώ αγάπησα τρελά…μίσησα όσο δεν πάει άλλο….με αυτά που υπήρχαν στο παρασκήνιο! 
 
Αλλά όλα αυτά σε λίγες ημέρες τελειώνουν και ίσως να μην χρειάζεται να τα ανασκαλεύω! Τελειώνει φυσικά και η αναστάτωση της Μελίτας, η οποία ζει σε ένα τρελοκομείο. Εδώ και τρεις εβδομάδες το σπίτι ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση, το παιδί έχασε την βολή του και φυσικά υπήρχαν μέρες που υπήρχε άπειρη γκρίνια (ευτυχώς όχι πολλές). Και αφού σχεδίασε (και μπήκε) σε όλες τις κούτες… ξεκίνησε μαζί μας την μετακόμιση! Γιατί μπορεί να έχουμε κλείσει φορτηγό για την βαριά μετακόμιση… αλλά όπως καταλαβαίνετε μετακόμιση χωρίς να κουνήσεις το δαχτυλάκι σου λίγο δύσκολο να κάνεις (ίσως αν έχει πολλά λεφτά!). Και επειδή η πεθερά μου έχει να φροντίσει τον πεθερό μου που μόλις βγήκε από το νοσοκομείο (είχαμε και αυτό αυτές τις ημέρες – καταλαβαίνετε τρέλα! Ευτυχώς όλα καλά!) η Μελίτα είναι σχεδόν καθ’ όλη την διάρκεια μαζί μας. Μπαίνει, βγαίνει στο αυτοκίνητο, κρατάει κούτες, παίζει με τα παιχνίδια που μεταφέραμε στο σπίτι… και εκεί που κλαίει που δεν θέλει να φύγει από το παλιό σπίτι… μετά από λίγη ώρα κλαίει γιατί δεν θέλει να φύγει από το καινούργιο! Μια ομορφιά! 
 
 
Και πάλι καλά να λέτε! Σε γενικές γραμμές είναι κυρία και περιμένει πως και πως το «καινούγιο πίτι» και το «λολ» (βλ. ροζ) δωμάτιό της! Και εμείς όμως περιμένουμε πως και πως… να αρχίσει το καλοκαίρι μας! Γιατί μέχρι στιγμής δεν ζούσαμε καλοκαίρι. Και καλά θα μου πείτε δεν θα συμμαζευτούν όλα διά μαγείας! Εγώ ας μπω και ας μαζευτούν σιγά σιγά. Και όπως έλεγε ο Βουτσάς, «το θέμα είναι να τρουπώσω! Αμα τρουπώσω, τρούπωσα!» Ετσι κι εγώ, να τρουπώσω θέλω και μετά δεν με νοιάζει! Να φύγω από αυτό το κακό και αρνητικό κλίμα που ζούμε τον τελευταίο καιρό και να αρχίσω να αφιερώνομαι πάλι στην Μελίτα μου που τελευταία ένιωθα ότι την είχα λίγο παραμελήσει! 
 
Δεν θέλω άλλο πρόγραμμα,… θέλω καλοκαίρι! 
 
Καλοκαίρι σου ‘ρχομαστε!!!
Κάλη