Η ανανέωση της αυλίτσας μας

Kathy
Ανανεώνοντας νιώθεις άλλος άνθρωπος!
 

Πέρυσι το καλοκαίρι στην προσπάθειά μου να αποτοξινωθώ από τα παιχνίδια του facebook άρχισα να ψάχνω στον ιστό για διάφορα πράγματα που με ενδιαφέρουν. Ταυτόχρονα συζητούσαμε με τον άντρα μου να βάψουμε το σαλόνι μας και έψαχνα για συνδυασμούς χρωμάτων. Τελικά όμως μετά από αρκετή αναζήτηση αποφασίσαμε να μην βάψουμε το εσωτερικό του σπιτιού αλλά το εξωτερικό. Η πίσω αυλή του σπιτιού δεν είναι πάρα πολύ μεγάλη αλλά το μέγεθός της είναι ικανοποιητικό για μια οικογένεια με δύο μικρά παιδιά. Όμως βρίσκεται ανάμεσα σε τρεις τοίχους. Τον τοίχο του σπιτιού και δυο άλλους ψηλούς τοίχους-σύνορα με τα διπλανά σπίτια των οποίων το επίπεδο είναι όσο το ύψος των τοίχων. Επίσης το σπίτι έχει ένα τεράστιο παράθυρο με θέα τον κήπο. Το πρόβλημα και πάλι ήταν στον τοίχο που ήταν ψηλός, άσπρος και η αντανάκλαση μας τύφλωνε όταν καθόμασταν μέσα στο σπίτι. 

 
Για να πω βέβαια την αλήθεια η αρχή έγινε μετά από την επιθυμία μου να μου φτιάξει ο αντρούλης μου κάποια διακοσμητικά πλαίσια για γλαστράκια που είχα δει στο ίντερνετ, για να γεμίσουμε λίγο τον τοίχο, και πραγματικά με είχαν ξετρελάνει. Με ξύλα που είχαμε στην αποθήκη μας κόψαμε, βιδώσαμε, τρίψαμε, βάψαμε και τελικά κρεμάσαμε τα πλαίσια στον χαμηλότερο τοίχο της αυλής μας. (ενώ ήταν ακόμη άσπρος)
 
Ταυτόχρονα βάλαμε δύο ξύλινες έργολες για αναρριχώμενα φυτά με την ευχή να μεγαλώσει γρήγορα το γιασεμί και το πεντάφυλλο ώστε να καλύψει την ασπρίλα. Έλα όμως που δεν μας ικανοποίησε το αποτέλεσμα!  

Ψάξε, ψάξε είδα εγώ κάτι μεξικάνικες αυλές και τρελάθηκα. Βάψαμε λοιπόν τον χαμηλότερο τοίχο σωμόν  – πορτοκαλί. Στην αρχή πάθαμε σοκ! Μας φάνηκε πάρα πολύ έντονο και φωσφοριζέ. Αλλά στεγνώνοντας το χρώμα και συνηθίζοντας το άρχισε να μας αρέσει. Αλλά μετά ο ψηλότερος άσπρος και βρώμικος τοίχος μας καθότανε στο στομάχι. Εγώ ήθελα να τον βάψουμε κίτρινο για να κάνει πιο μεξικάνικο. Όμως μια φίλη διακοσμήτρια μας πρότεινε το γαλάζιο τ΄ ουρανού γιατί έτσι ψηλά που έφτανε έμοιαζε πως ο ουρανός ήταν προέκταση του τοίχου. Επίσης το γαλάζιο δεν θα μας κούραζε τα μάτια μας! 
Οι δύο τοίχοι ήταν ταιριαστοί και αντίθετοι μαζί. Κι εμείς χαιρόμασταν τον κήπο μας χωρίς να μας κουράζει η αντηλιά!

Ευτυχώς, η φίλη μας, μας βοήθησε φέρνοντάς μας μια ειδική τρόμπα για να τον βάψουμε κι έτσι τελειώσαμε τον ψηλό τοίχο (μαζί με τις διπλανής μας) σε 10΄ χωρίς να ξοδέψουμε πάρα πολύ χρώμα όπως πάθαμε με τον πορτοκαλί τοίχο. Ο λόγος ήταν ότι ήταν πολύ άγριος με έντονα κενά που δεν γέμιζαν ούτε με ρολό, ούτε με μπατανόβουρτσα, ούτε με πινέλο! Ακόμα μάθαμε ότι πρέπει σε τέτοιους εξωτερικούς τοίχους να χρησιμοποιούμε τσιμεντόχρωμα γιατί δεν λερώνει όσο το ακρυλικό.
 

Το ντεκόρ συμπλήρωσε ένα παγκάκι ξύλινο για την ξύλινη τραπεζαρία της αυλής.
  
Μας βόλεψε αφάνταστα πολύ γιατί οι καρέκλες μας ήταν βαριές για να τις μετακινούν μόνα τους τα παιδιά. Σε αυτό το παγκάκι ανέβαιναν πιο εύκολα στο τραπέζι για να φάνε ή να ζωγραφίσουν. Όταν είχαμε κόσμο χωρούσε και 4 μικρά παιδιά μπορώ να πω! Στο τέλος φτιάξαμε κι ένα για το τραπέζι της κουζίνας. Αλλά γι αυτό θα πούμε σε μια άλλη ανάρτηση.
 
 
Δεν θα μπορούσα να παραλείψω να σας δείξω ένα εκπληκτικό κεραμικό έργο που μου έκανε ο μπαμπάς μου δώρο στα γενέθλιά μου για να διακοσμήσει το εξωτερικό τοίχο του σπιτιού. Το αγάπησα από την πρώτη στιγμή!
 
 
 
Kathy