Μεγάλη η χάρη σου!!!

Callie

Και ενώ ήδη νιώθεις ότι είσαι στα όριά σου, έρχεται κάτι και σε αποτελειώνει. Σαν μια σφαλιάρα που έρχεται από εκεί που δεν την περιμένεις. Έτσι ένιωσα κι εγώ πριν μια εβδομάδα όταν έχασα το μπλοκ των αποδείξεών μου.

Όπως όλοι τον τελευταίο καιρό, το μόνο που κάνουμε κάθε μήνα είναι να πληρώνουμε λογαριασμούς, οι οποίοι έρχονται ο ένας πίσω από τον άλλο. ΔΕΗ, κινητά, νερά, κάρτες, κο.κ. Και όχι ότι δεν τα πληρώναμε και παλιότερα αλλά τώρα όλο και κάτι καινούργιο προστίθεται, όλο και πιο φουσκωμένοι έρχονται οι λογαριασμοί. Κι εκεί που λες ξεμπέρδεψα, χάνεις το μπλοκάκι σου. Σιγά τ’ αυγά, θα μου πείτε! Κι όμως, όταν ρωτήσαμε τον λογιστή μας μας είπε ότι το πρόστιμο είναι αρκετά τσουχτερό και η διαδικασία για να το ξαναβγάλεις τεράστια και τρελά γραφειοκρατική!

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Πριν καμιά δεκαριά μέρες ήταν να πάμε το μπλοκάκι στον λογιστή. Καθώς όμως είχε ο άνθρωπος κάποιο προσωπικό πρόβλημα, ένα βράδυ τον πήραμε τηλέφωνο για να του πούμε τα νούμερα τηλεφωνικά. Όλα καλά μέχρι εδώ; Το τηλεφώνημα έγινε από το σαλόνι και μέχρι εκεί θυμάμαι να πηγαίνω το μπλοκάκι στον Κώστα. Μετά κενό! Ο Κώστας πάλι είχε λίγη μεγαλύτερη διάρκεια μνήμης. Θυμάται μετά το τηλεφώνημα να αφήνει το μπλοκάκι στο μπουφέ του χολ. Μετά κενό! Από κει και μετά η τύχη του μπλοκ αγνοούνταν.

Όταν το συνειδητοποιήσαμε μετά από δυο μέρες, πανικοβληθήκαμε αρκετά, αν και εγώ προσπαθούσα να μην το δείχνω. Ξυπνούσαμε και κοιμόμασταν με αυτή την έννοια. Φυσικά, δεν μείναμε με σταυρωμένα τα χέρια. Φάγαμε (κυριολεκτικά) όλο το σπίτι. Αρχίσαμε από το γραφείο και το συρτάρι που βάζουμε τα χαρτιά μας, συνεχίσαμε στο μπουφέ, στο σαλόνι, στην κουζίνα ακόμα και στο μπάνιο! Την ημέρα που ήρθε μάλιστα η καθαρίστρια, ένιωσα ότι έκανα το ετήσιο καθάρισμα του σπιτιού. Δεν αφήσαμε χαλάκι, γωνίτσα και ντουλάπι που να μην «καθαρίσουμε» μπας και ήταν εκεί μέσα. Σηκώσαμε τους καναπέδες και τις μαξιλάρες, τα χαλιά, σύραμε όλους του μπουφέδες (αυτό το ξανάκανε κι ο Κώστας μόνος του), σήκωσα το κρεβάτι μπας και είχε χωθεί κάτω από το στρώμα, είδα μέσα στα άπλυτα, ανάμεσα από τα ασιδέρωτα. Ο Κώστας είδε μέχρι και μέσα στην κατάψυξη! Μην σας φαίνεται παράξενο. Συχνά αφήνω το τηλέφωνο και το τηλεκοντρόλ σε απίστευτα μέρη. Είχα σκάσει! Και είχα σκάσει γιατί ήξερα ότι ήταν μέσα στο σπίτι, αλλά πού ήταν!

Κάντε like στη σελίδα του Ανθομέλι στο Facebook, follow στο προφίλ μας στο Instagram και ακολουθήστε μας στο Pinterest.

Και εκεί που οι ελπίδες μου είχαν αρχίσει να εξανεμίζονται αποφάσισα να φτιάξω μια φανουρόπιτα. Πιστεύετε δεν πιστεύετε, για μένα ήταν η τελευταία μου ελπίδα. Αφού την έφτιαξα, άναψα και το καντήλι μου, έκανα και την προσευχούλα μου με όλα τα παραλειπόμενα και περίμενα. Ομολογώ πως η πίτα είχε τρελή επιτυχία. Έγινε πεντανόστιμη. Απλά επειδή δεν προλάβαινα με το μωρό να πάω στην εκκλησία, αποφάσισα να την μοιράσω σε φίλους για να συγχωρεθούν (όπως πρέπει να πεις) τα πεθαμένα της μανούλας του Άγιου Φανούριου.

Το ντεκόρ είναι λίγο πρόχειρο, αλλά η γεύση ήταν φανταστική.
Άλλωστε σημασία έχει ο λόγος που την φτιάχνεις και όχι η ίδια η πίτα!

Η πρώτη μέρα πέρασε περιμένοντας να μου φανερωθεί το μπλοκ. Ήμουν σαν γκουρού, ήρεμη και χαλαρή! Την δεύτερη μέρα άρχισα να τσιτώνω πιστεύοντας ότι  κακώς δεν είχα πάει την πίτα στην εκκλησία να μου την διαβάσει ο παππάς. Την τρίτη μέρα δεν άντεξα. Ξέσπασα. Μα ξέρετε τι είναι στα καλά καθούμενα να πρέπει να πληρώσεις κοντά στα 500 ευρώ για ένα γ…. μπλοκάκι. Είχα σκάσει! Έπαιρνα μαμά και αδερφή στο τηλέφωνο για να κλάψω και να ξεσκάσω. Μέχρι  και κάτι τούρκικα γιατροσόφια αποφάσισα να κάνω μπας και φανερωθεί έτσι.

Τελικά αποφάσισα να μην καθίσω με σταυρωμένα τα χέρια και να ξαναψάξω από την αρχή. Μπήκα αποφασισμένη στο γραφείο να βγάλω έξω τα πάντα. Και τότε μου έρχεται μια φλασιά. Πριν κανένα μήνα, θυμήθηκα ότι ενώ άνοιγα αυτό το περιβόητο συρτάρι με τα χαρτιά μας, είχα βρει από κάτω και κάτι τσαλακωμένα χαρτιά που είχα πέσει από πίσω. Βρες λες; Μπα… αφού το συρτάρι ανοιγοκλείνει κανονικά. Αν είχε πέσει από πίσω, θα είχε μπλοκάρει το συρτάρι. Αλλά δεν χάνω και τίποτα να ρίξω μια ματιά. Και ΝΑΙ! ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ! Το συρτάρι είχε από κάτω ένα δάχτυλο κενό  και όταν έβαλα το χέρι μου από πίσω, το βρήκα. Δάκρυα χαράς κύλισαν στα μαγουλάκια μου για ακόμα μια φορά. Ο Αγιος Φανούριος είχε κάνει το θαύμα του!!!

Δεν θέλω να μιλήσω για την πίστη, γιατί αυτό είναι κάτι προσωπικό για τον καθένα! Θέλω απλά να σας κεράσω ένα κομμάτι φανουρόπιτα και να σας πω ότι ακόμα κι όταν κάποιος χάνει την ελπίδα του, νιώθει ότι βουλιάζει ακόμα πιο κάτω και δεν υπάρχει κανείς να του απλώσει το χέρι, υπάρχει ένα χέρι (που εγώ το λέω πίστη) που θα τον πιάσει και θα βοηθήσει να επιπλεύσει! 
Γι’ αυτό, μην χάνετε ποτέ την ελπίδα σας (ακόμα και για πιο σοβαρά θέματα από το δικό μου). Τουλάχιστον εμένα αυτό μου έχει διδάξει η ζωή. Όποτε νιώθω τελείως απελπισμένη, πάντα κάτι εμφανίζεται που θα με βοηθήσει να σηκώσω το κεφάλι μου και θα με κάνει να κοιτάξω πάλι ψηλά!

Callie