Μία Κυριακή στης Ακρόπολης τα μέρη

mama Maria

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στα αξιοθέατα της Αθήνας, θα περιηγηθούμε με τη μαμά Μαρία στην Ακρόπολη θαυμάζοντας τον Παρθενώνα και τις Καρυάτιδες, θα ξεναγηθούμε στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης και θα βολτάρουμε στα γραφικά Αναφιώτικα.

Θα θέλαμε να διευκρινήσουμε πως το κείμενο που ακολουθεί (όπως και όλα τα κείμενα των ταξιδιών στο Ανθομέλι) είναι πνευματική ιδιοκτησία της μαμάς Μαρίας και οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό φωτογραφικό αρχείο  του μπαμπά Χρήστου. Τα δε ιστορικά  στοιχεία που πλαισιώνουν το κείμενο δεν είναι αντιγραφές, είναι στοιχεία από διάφορα βιβλία και αποδίδονται με την προσωπική γραφή της μαμάς Μαρίας κατόπιν έρευνας. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση! 

Kathy & Callie


Η πρώτη μέρα της περιήγησής μας στην Αθήνα πέρασε γεμάτη με εικόνες, γνώσεις, εμπειρίες, ευχαρίστηση και με μια ικανοποίηση πως γνώρισα καλύτερα την Αθήνα. Μαζί μου περιηγηθήκατε και εσείς στους δρόμους της, στα σύγχρονα και αρχαία μνημεία της, που ήταν επάνω στην οδική διαδρομή, που πραγματοποιήσαμε με το λεωφορείο hop on-hop off.

hop_on_hop_off_athensΗ δεύτερη μέρα, όμως, ετοιμάζεται να μας δώσει δυνατότερες συγκινήσεις ακόμη, γιατί περιλαμβάνει την ξενάγησή μας στο σημαντικότερο μνημείο της ιστορίας μας, στην Ακρόπολη των Αθηνών, στο Μουσείο της Ακρόπολης και μια βόλτα στα όμορφα Αναφιώτικα στενά κάτω από τον Ιερό βράχο.
Αυτή τη φορά αποφασίσαμε να κάνουμε τη βόλτα μας οικογενειακώς, και φυσικά σκεφθήκαμε πως ο πιο εύκολος, γρήγορος και καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσουμε τον περίπατό μας στην Ακρόπολη, ήταν να πάρουμε το μετρό, ώστε να μην έχουμε στο μυαλό μας που θα παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας. Εξ άλλου θα είχαμε μαζί μας και το νέο μέλος της οικογένειάς μας, τη μικρή μας Μελίτα, και δεν θέλαμε να την ταλαιπωρήσουμε, αν και είναι μαθημένη από τις βόλτες που την πηγαίνουν οι γονείς της. Βέβαια, μιλάω για την μικρή μου εγγονή που πρώτη και καλύτερη ετοιμάστηκε και μας περίμενε στην πόρτα λέγοντάς μας «‘Άντε, επιτέλους ακόμη δεν ετοιμαστήκατε: Θα κλείσει η Ακρόπολη!» και μας υπενθύμιζε να μη ξεχάσουμε και τίποτε! Δεν ήξερε βέβαια τι θα δούμε, γιατί είναι μόνο 4 χρονών, αλλά σαν να διαισθανόταν πως εκεί που θα πάμε είναι κάτι το σημαντικό.
Το όνομα της στάσης του μετρό Ακρόπολη. Η αφίσα της Μελίνας Μερκούρη μας «καλωσόρισε με μια αγκαλιά λουλούδια». Μας έκαναν, όμως, την τιμή και μας «καλωσόρισαν» και τα αγάλματα, που είναι αντίγραφα γλυπτών του Παρθενώνα και εκτίθενται στο χώρο αυτό, όπως επίσης και πολλά αντικείμενα και αρχαία ευρήματα, που βρέθηκαν κατά την κατασκευή του μετρό και που κάνουν το σταθμό να είναι πραγματικά, ένα μικρό αρχαιολογικό Μουσείο.Metro_AthinaΚατευθυνθήκαμε προς την έξοδο και βγαίνοντας από το υπόγειο του σταθμού, ο λαμπερός ήλιος μας θάμπωσε τα μάτια. Ήταν αυτός ο ήλιος που σε κάνει να τα βλέπεις όλα όμορφα! Ο πεζόδρομος της οδού Μακρυγιάννη ήταν γεμάτος κόσμο. Άλλοι να περνούν βιαστικοί, άλλοι να βολτάρουν και άλλοι να απολαμβάνουν το καφεδάκι τους στα όμορφα καφέ της περιοχής. Ένας πολύχρωμος όμορφος κόσμος, χάρμα οφθαλμών! Και αυτός ο καιρός, αυτή η θαυμάσια Κυριακή μας καλούσε να την χαρούμε.Odos_MakrigianiΑπό την αρχή της ημέρας, σφηνώθηκε στο μυαλό μου ένα τραγούδι της εποχής μου, που το τραγουδούσε ο Σταμάτης Κόκοτας και δε έλεγε να με αφήσει. Περπατούσα και το σιγοτραγουδούσα. «Ένα μεσημέρι στης Ακρόπολης τα μέρη, άπονοι ληστές κάναν τις πέτρες τις ζεστές λημέρι…»
Έτσι λοιπόν, με ανεβασμένη διάθεση, παρέα με τους δικούς μου ανθρώπους και πάνω από όλα έχοντας συντροφιά τη μικρή μου εγγονή, ξεκινήσαμε την περιήγησή μας, να ταξιδέψουμε ιστορικά πίσω στο χρόνο.
Αμέσως, το μάτι μας έπεσε στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης, που όπως ήταν καλυμμένος ακόμη ανάμεσα στα δένδρα, προσπαθούσαμε να τον φωτογραφίσουμε. Τόση ήταν η βιασύνη μας, θαρρείς και δεν θα τον βλέπαμε από κοντά.Acropoli_1Φτάσαμε στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, αυτόν τον υπέροχο πεζόδρομο και ζηλέψαμε για μια στιγμή τους ανθρώπους που ανέβαιναν στα τρενάκια και στα τετραθέσια ποδήλατα για μια βολτούλα ήσυχη, ξεκούραστη και ωραία στους γύρω αρχαιολογικούς χώρους.Dionisiou_Areopagitou

Όμως δεν παρασυρθήκαμε, παρ’ όλες τις παρακλήσεις της μικρής μας που σίγουρα θα της άρεζε η βολτούλα με το τρενάκι, γιατί για εμάς άλλος ήταν ο σκοπός μας.Ήταν το περπάτημα στα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων, εκεί που περπάτησαν, που κάθισαν, που φιλοσόφησαν, που προσευχήθηκαν, που συναντήθηκαν οι φιλόσοφοι και οι απλοί άνθρωποι της αρχαίας Ελλάδας.


Για δεκαετίες οι αρχαιολόγοι και οι πολεοδόμοι ήθελαν να ενώσουν όλους τους αρχαιολογικούς χώρους του ιστορικού κέντρου, ώστε να γίνει ένα μεγάλο υπαίθριο μουσείο μια βόλτα στην ιστορία μας και στα μνημεία της. Η πεζοδρόμηση ήταν μια ιδέα στη δεκαετία του 1980, όταν υπουργός πολιτισμού ήταν η Μελίνα Μερκούρη και πραγματικότητα έγινε πολλά χρόνια μετά. Το έργο παραδόθηκε το 2003.


Στα δεξιά μας, ενώ περπατούσαμε στον πεζόδρομο, βλέπαμε την Ακρόπολη με τον Παρθενώνα να στέκεται ορθός πάνω στα επιβλητικά της τείχη, με την ιστορία έργων και μνημείων πριν 2500 ετών και στα αριστερά μας αντικρίζαμε μέγαρα και κτίρια του 19ου και του 20ου αιώνα.  

Dionisiou_Areopagitou_7

Περίπατος στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου

Τα κτίρια, το ένα δίπλα στο άλλο, με την ομορφότερη θέα της πόλης προς τον Παρθενώνα, συναγωνίζονται αρχιτεκτονικά, ποιο θα κρατήσει τα σκήπτρα της ομορφιάς και της τελειότητας. Λένε το κτίριο με τον αρ. 27 ή το 19. Δεν ξέρω, ίσως. Εγώ πάλι λέω όλα! Είναι κοσμήματα που μας λείπουν και μας γυρίζουν πίσω, αναπολώντας την ομορφιά μιας παλιάς εποχής.

Dionisiou_Areopagitou_8Η περιοχή είναι μια από τις ακριβότερες του κόσμου! Γιατί; Μα γιατί η θέα στον Ιερό βράχο κοστίζει πολύ ακριβά. Πολλοί Έλληνες και ξένοι ονειρεύονται ένα τέτοιο σπίτι που να βλέπει στην Ακρόπολη, όμως λίγοι είναι αυτοί που το απολαμβάνουν.Dionisiou_Areopagitou_1
Μα από πού πήρε το όνομά του αυτός ο υπέροχος και πανάκριβος πεζόδρομος; Ο πεζόδρομος ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Διονυσίου Αρεοπαγίτη που ήταν επίσκοπος των Αθηνών.


Ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης είναι ο πολιούχος ‘Άγιος των Αθηνών. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 9 μ.Χ. Ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν στον Χριστό. Όταν ήταν νέος βρέθηκε στην Αίγυπτο και έζησε το σκοτάδι του ήλιου (ανεξήγητη έκλειψη ηλίου) την ώρα της σταύρωσης του Χριστού. Το γεγονός αυτό το επιβεβαίωσε και ο Απόστολος Παύλος, όταν μίλησε για τον «άγνωστο Θεό» στον Άρειο Πάγο στην Αθήνα. Ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης γνώρισε τη μητέρα του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και από εκείνη τη συνάντηση είπε: «Το παρουσιαστικό της, τα χαρακτηριστικά της και όλη της η εμφάνιση μαρτυρούν, ότι είναι πράγματι μητέρα του Θεού». Βαπτίστηκε με την οικογένειά του το 52 μ. Χ. Διετέλεσε επίσκοπος της πόλης των Αθηνών, όπως και μέλος του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, γιατί ήταν σπουδαγμένος και είχε αποκτήσει τη φήμη ενός σοφού ανθρώπου. Προς τιμή του ο πεζόδρομος γύρω από την ακρόπολη που περνάει από τον βράχο του Αρείου Πάγου πήρε το όνομά του.


Ηρώδειο

Όπως και να έχει όμως, εμείς απολαύσαμε την βόλτα μας στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και μετά στρίψαμε δεξιά για την Ακρόπολη. Ανεβήκαμε τα «σκαλάκια» του Ηρώδειου, έτοιμοι για τη μεγάλη μας ανάβαση προς την ιστορία μας και μπροστά μας εμφανίστηκε ένα από τα πιο όμορφα και επιβλητικά κτίρια της εποχής του.

Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Πρώτη φορά βρέθηκα μπροστά στο Ηρώδειο. Εντυπωσιαστήκαμε!irodio_2


Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού χτίστηκε το 160 μ. Χ. από τον πλούσιο Ηρώδη τον Αττικό στη μνήμη της γυναίκας του. Το Ηρώδειο, όπως αποκαλείται σήμερα, είχε χωρητικότητα 6000 θεατών και τότε, όπως και τώρα, διοργανώνονταν καλλιτεχνικές παραστάσεις. Ήταν στεγασμένο και η οροφή του ήταν από ξύλο κέδρου, ένα πολύ ακριβό υλικό για την εποχή του. Το δάπεδο και τα καθίσματα ήταν μαρμάρινα και η σκηνή του ήταν τριώροφη ύψους 28 μέτρων. Το Ωδείο ήταν από τα πιο όμορφα και επιβλητικά κτίρια της εποχής του.


irodio_16Αμέσως πιάσαμε δουλειά ως φωτογράφοι! Πόσες φωτογραφίες; Να μη πω αριθμό και σας φανεί υπερβολικός. Μας διευκόλυνε βέβαια και ο ανοικτός χώρος που υπάρχει και έτσι μπορέσαμε και αποτυπώσαμε τουλάχιστον τον εξωτερικό χώρο, γιατί το εσωτερικό το φωτογραφίσαμε ανάμεσα από τα κάγκελα που υπήρχαν στα ανοίγματα. Η Μελίτα μας, που όπως σας είπα μας ακολουθούσε κατά πόδας αδιαμαρτύρητα μέχρι τώρα, βρήκε την ευκαιρία να ξεδώσει, να τρέξει, ακόμα να κάνει και καμιά μπαλαρινίστικη φιγούρα. Δεν τη μαζεύαμε! Όλο καθίστε και καθίστε ήτανε μη τυχόν και φύγουμε. Και εμείς, με την ευκαιρία αυτή, πήραμε τις ανάσες μας κάτω από τη σκιά των ελαιόδενδρων που υπάρχουν τριγύρω.Irodio_20Και μετά ήρθε η ώρα των εισιτηρίων με την ατελείωτη ουρά.


Εισιτήρια για την Ακρόπολη μπορείτε να προμηθευτείτε αποκλειστικά από τα εκδοτήρια στην είσοδο της Ακρόπολης. Τιμή για ενήλικες 20 ευρώ. Τα παιδιά έως 18 ετών και πάνω από 65 ετών, έχουν ελεύθερη είσοδο. Όμως υπάρχει και το ενιαίο εισιτήριο διαρκείας 5 ημερών για όλους τους αρχαιολογικούς χώρους (τηλ. 210-3222816).

Ώρες Λειτουργίας: Καθημερινά 08.00-17.00 Τελευταία είσοδος: 16.30

 

Μάθετε εδώ ποιο δικαιούνται δωρεάν ή μειωμένο εισιτήριο αλλά και για τις ημερές δωρεάν εισόδου σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους


Με το εισιτήριό μας στο χέρι περάσαμε από την πύλη και η ξενάγησή μας στην Ακρόπολη, ξεκίνησε.

Ναός Αθηνάς Νίκης (Απτέρου Νίκης)

Ανεβαίνοντας τα σκαλιά προς τα Προπύλαια, είδαμε στα δεξιά να δεσπόζει ο ναός της Αθηνάς Νίκης ενώ στα αριστερά μας να υψώνεται ένα βάθρο φτιαγμένο από μάρμαρο. Αυτό είναι το μνημείο του Αγρίππα. Acropolis_8


Το μνημείο στήθηκε το 178 π.Χ. ως ανάμνηση για τη νίκη του βασιλιά της Περγάμου, Ευμένη Β’, στους Παναθηναϊκούς αγώνες. Το 27 π.Χ. ο Ρωμαίος Αγρίππας αντικατέστησε το τέθριππο του Ευμένη που ήταν στην κορυφή του μνημείου με ένα άλλο. Από τότε το μνημείο πήρε το όνομά του.


Ο Ναός της Αθηνάς Νίκης, λιτός, επιβλητικός, ένα μικρό κόσμημα, στέκεται πρώτος και καλωσορίζει τους επισκέπτες εδώ και χιλιάδες χρόνια.Naos_Athinas_Nikis


Ο ναός χτίστηκε μεταξύ του 427 και 423 π. Χ. και ήταν αφιερωμένος στη θεότητα Αθηνά Νίκη, που ονομαζόταν και Άπτερη δηλ. χωρίς φτερά και δεν θα πετούσε ποτέ μακριά από τους Αθηναίους για να τους προστατεύει πάντα. Γι αυτό και ο ναός ονομάζεται και Ναός της Απτέρου Νίκης. Στο εσωτερικό του ναού υπήρχε μόνο το άγαλμα της θεάς, ενώ η λατρεία της γινόταν στο εξωτερικό του ναού. Ο ναός, όπως τον βλέπουμε σήμερα, έχει δεχθεί 3 αναστηλώσεις, με τελευταία αυτήν του 2001.


Κόσμος πολύς να προσπαθεί ο καθένας τους να βγάλει φωτογραφία, όχι μόνο τα αρχαία, αλλά και την υπέροχη θέα της Αθήνας που ανοίγονταν μπροστά μας.Athina_16

Προπύλαια

Επιτέλους, αφού μπορέσαμε και ξαναενωθήκαμε ως οικογένεια, γιατί ο καθένας μας διάλεγε και την δική του γωνία για φωτογραφία, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τα σκαλιά με προσοχή, γιατί γλιστρούσαν. Τι να πουν και αυτά! Εδώ και χιλιάδες χρόνια δέχονται ανθρώπους και ανθρώπους. Μικρούς, μεγάλους, Έλληνες, ξένους, αρχαίους, νέους!Propilea_AcropolisΤα Προπύλαια που αντικρίζαμε μπροστά μας ήταν και είναι η κεντρική είσοδος προς τον Παρθενώνα και νομίζω αντάξια για αυτό που θα εμφανισθεί μετά. Είναι σαν να μπαίναμε σε έναν ναό, με τους κίονες στην πρόσοψή του. Εκείνο που μας εντυπωσίασε είναι η μαρμάρινη οροφή του με τα περίτεχνα σχέδιά της.propilea

Παρθενώνας

Το σημαντικότερο όμως κτίσμα της Ακρόπολης ήταν και είναι ο Παρθενώνας που στέκει ορθός πάνω στον ιερό βράχο εδώ και 2500 χρόνια, αντέχοντας κλιματικές αλλαγές, πολέμους, εκρήξεις, κλοπές, αρπαγές. Η αρμονία, η κομψότητα και το μεγαλείο στο αποκορύφωμά τους!

parthenonas_Athina
Αντικρίζοντας τον Παρθενώνα εκείνο που μας κυρίευσε αμέσως είναι η περηφάνια που είμαστε Έλληνες και κουβαλάμε αυτή την μακραίωνη ιστορία 2500 ετών πολιτισμού των προγόνων μας, με τη δημιουργία αυτών των κτισμάτων. Βέβαια όλα έγιναν για τη δόξα και την υπεροχή της πόλης των Αθηνών και του ηγέτη της, του Περικλή. Αυτός ήταν ο εμπνευστής του μεγαλόπνοου σχεδίου και ο σκοπός του ήταν να αναδείξει την πολιτική υπεροχή της πόλης. Χωρίς όμως την υποστήριξη της Αθηναϊκής κοινωνίας και των συμμάχων τους, ίσως να μη τα είχε καταφέρει. Γι αυτό η Ακρόπολη και όλα όσα έγιναν κατά τους χρόνους της ηγεσίας του, δεν απηχούσαν μόνο τα φιλόδοξα σχέδιά του, αλλά και το επίπεδο της κοινωνίας που εκτίμησε την αξία του προγράμματος του. Οι τέχνες, ο πολιτισμός, η ιστοριογραφία, η φιλοσοφία αναπτύχθηκαν από μεγάλους άνδρες που έζησαν αυτή την εποχή. Ποτέ άλλοτε δεν έζησαν τόσοι πολλοί και σημαντικοί άνθρωποι την ίδια εποχή, στην ίδια πόλη. Για όλα αυτά, ο 5ος αι. π.Χ., τα χρόνια της ηγεσίας του Περικλή, έμεινε στην ιστορία, ως ο χρυσούς αιών του Περικλέους.
Μήπως σας λένε τίποτε όλα αυτά; Έχουν καμιά σχέση με το σήμερα; Μήπως μας λείπει εμάς ως κοινωνία κάτι από όλα αυτά; Μήπως πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά περισσότερο ενωμένοι; Λέω μήπως…!Parthenonas_2


Ιστορικά στοιχεία για τον Παρθενώνα
Το λαμπρό αυτό οικοδόμημα ξεκίνησε να κτίζεται το 447 π.χ. και τελείωσε το 438 π.χ. στην λεγόμενη κλασική εποχή, στην εποχή του Περικλή. Είναι ναός Δωρικού ρυθμού με 8 κίονες στις δύο στενές πλευρές του και 17 στις μακριές. Σχεδιάστηκε από τον Ικτίνο με βοηθό τον Καλλικράτη. Την ευθύνη του γλυπτού διάκοσμου την είχε ο διάσημος γλύπτης Φειδίας. Όμως και όλοι οι άσημοι εργάτες, τεχνίτες, κτίστες και όλοι οι άλλοι που εργάστηκαν για να δημιουργηθούν αυτά τα έργα, προϋπόθεταν υψηλό επίπεδο αρχιτεκτονικής, γλυπτικής και τεχνογνωσίας. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους ναούς της αρχαιότητας (εμβαδόν 2145 τ. μ.) και ο πρώτος που χτίστηκε από μάρμαρο. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθηνά την προστάτιδα της πόλης και κράτησε τη μορφή του έως και τον 5 αι. μ.Χ. Στο εσωτερικό του δέσποζε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς Αθηνάς, έργο και αυτό του Φειδία, ύψους 11 μέτρων που στο ένα της χέρι κρατούσε τη Νίκη που είχε το ύψος ενός ανθρώπου και στο άλλο την ασπίδα της. Το έργο αυτό δεν σώθηκε. Διάβασα και σας το παραθέτω πως ο χρυσός του αγάλματος ζύγιζε περίπου 1050 κιλά και ήταν όλος περιαιρετός δηλ. τα φύλλα του χρυσού μπορούσαν να αποσπαστούν και να χρησιμοποιηθούν αν η πόλη βρισκόταν σε οικονομική δυσχέρεια.
Κατά τη διάρκεια των χρόνων έγινε αρχικά ναός, ενώ στα χρόνια της Τουρκοκρατίας έγινε τζαμί. Το 1687, ο Παρθενώνας, που χρησίμευε ως πυριτιδαποθήκη των Οθωμανών, κατά την πολιορκία της Ακρόπολης από τον Μοροζίνη, ανατινάχθηκε από μια βόμβα των Βενετών και μεγάλο μέρος του κατέρρευσε. Στις αρχές του 19ου αι. λεηλατήθηκε από τον λόρδο Έλγιν με αποτέλεσμα να αρπάξει μεγάλο μέρος γλυπτών από τον διάκοσμό του.


Όμως, επιτέλους ο Παρθενώνας μας, βρήκε την θέση του στο παγκόσμιο πολιτιστικό στερέωμα και από τις 11-9-1987 αναγνωρίστηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Σήμερα ο Παρθενώνας έχει χαρακτηριστεί ως «ένα από τα τελειότερα δημιουργήματα του ανθρωπίνου πνεύματος» και έχει αποκτήσει παγκόσμια ακτινοβολία.
Πώς να αποτυπώσουμε την ομορφιά και την κομψότητα του Παρθενώνα; Μα φυσικά βγάζοντας φωτογραφίες απ’ όλες του πλευρές του και κρατώντας τες ως ανεκτίμητα ενθύμια ζωής για να μας θυμίζουν πως κάποια στιγμή της ζωής μας βρεθήκαμε σε αυτό το παγκόσμιο μνημείο πολιτισμού του κόσμου.Parthenonas_4

Ερέχθειο

Το κεφάλι μας γυρίζει προς τα αριστερά του Παρθενώνα και μας μαγνητίζουν το βλέμμα, οι υπέροχες Καρυάτιδες και το Ερέχθειο.Erexthio_Acropopolis


Χιλιάδες χρόνια πριν, σε αυτόν τον τόπο εδώ, μονομάχησαν η θεά Αθηνά με τον θεό Ποσειδώνα για το όνομα της πόλης τους, που ο καθένας την ήθελε δική του. Επί της βασιλείας του Κέκροπα έγινε και το περιστατικό της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την προστασία της πόλης. Νικητής θα ήταν αυτός που θα προσέφερε το καλύτερο δώρο στην Αθήνα. Ο Ποσειδώνας χτύπησε με τη τρίαινά του τον βράχο και πετάχτηκε αλμυρό νερό, σχηματίζοντας μια λίμνη, ενώ η Αθηνά φύτεψε μια ελιά στο βράχο. Η θεά Αθηνά με αυτό το δώρο κέρδισε την προστασία της πόλης και αυτό οι Αθηναίοι δεν το ξέχασαν ποτέ.


Erexthio_5Το Ερέχθειο, χτίστηκε το 421-406 π.χ. και ήταν ναός κατασκευασμένος από πεντελικό μάρμαρο. Χωρίζονταν σε δύο μέρη. Το ένα μέρος του ήταν αφιερωμένο στην Πολιάδα Αθηνά και το άλλο μέρος του ήταν αφιερωμένο στον Ποσειδώνα-Ερεχθέα. Στο εσωτερικό του υπήρχε άγαλμα της Αθηνάς φτιαγμένο από ξύλο ελιάς (ξόανο). Στον ίδιο χώρο, στο πίσω μέρος του ναού, υπήρχε ο τάφος του Βασιλιά των Αθηνών, Κέκροπα.

Οι Καρυάτιδες

Επάνω σε αυτόν τον τάφο, σε σχήμα Π, αντί για κίονες υπήρχαν 6 αγάλματα που στήριζαν με το κεφάλι τους την οροφή του τάφου. Αυτά τα έξι περίφημα αγάλματα, αυτές οι υπέροχες κόρες με τους αέρινους χιτώνες και τα όμορφα πρόσωπά, είναι οι ξακουστές Καρυάτιδες που… ξετρέλαναν και τον Έλγιν και έκλεψε μία από αυτές. Αυτές ξετρέλαναν και εμάς και περιμέναμε να πάμε στο Μουσείο της Ακρόπολης για να θαυμάσουμε από κοντά τα αυθεντικά αγάλματα, αφού στο Ερέχθειο είναι τα αντίγραφά τους.Kariatides_Η Μελίτα μας, δεν ξέρω γιατί, ήταν ενθουσιασμένη και μάλιστα μας προέτρεπε να βλέπουμε κάθε τόσο τον χάρτη και σαν μεγάλη μας έδειχνε τάχα τι είναι το ένα και τι το άλλο. Σαν να καταλάβαινε πως βρισκόμασταν σε ένα σημαντικό αρχαιολογικό, πολιτιστικό χώρο και παρ’ όλη την κούρασή της χοροπηδούσε από τη χαρά της και τον ενθουσιασμό της.Acropolis_11Η Αθήνα από την Ακρόπολη έχει μαγευτική πανοραμική θέα και γι αυτό οι φωτογραφίες ήταν ατελείωτες από όλες τις πλευρές. Στο βάθος ο Λυκαβηττός, το Παναθηναϊκό στάδιο, οι Στήλες του Ολυμπίου Διός, το Θέατρο του Διονύσου, ο Ναός του Ηφαίστου, το Ηρώδειο και όλη η πόλη στα πόδια μας.Likavitos_Athina

 

Theatro_Dionisou

Θέατρο Διονύσου, νέο Μουσείο Ακρόπολης

Athina_7

Ναός Ηφαίστου

irodio_5

Ωδείο Ηρώδου του Αττικού

Εκείνο που είχαμε διακρίνει από τον βράχο επάνω, ήταν οι όμορφες γειτονιές με τα σπιτάκια της παλιάς εποχής, τα κολλημένα στον βράχο της Ακρόπολης, ουσιαστικά στην καρδιά της Αθήνας και είπαμε να χαθούμε σεργιανίζοντας, προς το τέλος της ημέρας, στα στενά γραφικά δρομάκια τους, στα Αναφιώτικα.

anafiotikaΚατηφορίσαμε και φύγαμε από την Ακρόπολη, μαγεμένοι και ικανοποιημένοι για την όμορφη αυτή βόλτα μας, λέγοντας με ένα στόμα μια φωνή όλοι μας:

 «Ναι, πολύ καλά κάναμε επιτέλους και επισκεφθήκαμε την Ακρόπολη! Ναι, ήταν μια εμπειρία μοναδική! Ναι, όλοι μας πρέπει τουλάχιστον μια φορά να δούμε τον Παρθενώνα! Ναι, είναι ένας χώρος που ξεχωρίζει και είναι ισάξιος των χώρων της Ευρώπης. Ναι! Ναι! Ναι!»Acropolis_8

Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης

Φτάσαμε στο Μουσείο και κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια, βρεθήκαμε στην είσοδο, έτοιμοι να ρουφήξουμε την ιστορία και να πάρουμε μια εικόνα της καθημερινής ζωής της αρχαιότητας. Ήδη περπατούσαμε στον αύλιο χώρο του Μουσείου, πάνω από μια αρχαία αθηναϊκή συνοικία, την οποία βλέπαμε κάτω από το γυάλινο δάπεδο. Υπάρχει μια συνοικία της πόλης της Αθήνας, πριν 3000 χρόνια με τους δρόμους της, τα σπίτια της, τις πλατείες της, τα πηγάδια της, τα αντικείμενά της. Είναι ένα υπέροχο θέαμα. Το Μουσείο αιωρείται πάνω από την αρχαία πόλη σε υποστυλώματα και εμείς περπατούσαμε πάνω από την ιστορία μας.Mousio_Acropolis_2


Τιμή εισιτηρίων για το Μουσείο της Ακρόπολης: Ενήλικες: 5 ευρώ, Παιδιά ως 18 ετών και ενήλικες άνω των 65 ετών: είσοδος ελεύθερη (με ένδειξη εγγράφου που πιστοποιεί την ηλικία).
Εάν δεν θέλετε να περιμένετε στα ταμεία είτε για έκδοση εισιτηρίου, είτε για να παραλάβετε το εισιτήριο που πληρώσατε online από το site του Μουσείου, σας προτείνουμε να κλείσετε το εισιτήριό σας, παρακάμπτοντας τις ουρές (skip the line), από την πλατφόρμα του Ανθομέλι σε συνεργασία με το Ticketbar. Θα λάβετε το εισιτήριό σας στο email σας σε 24 ώρες!

Για ώρες λειτουργίας, αργίες και μηδενικά ή μειωμένο εισιτήρια δείτε εδώ.


Το Μουσείο της Ακρόπολης άνοιξε το 2009 και είναι αντάξιο της ιστορίας των μνημείων που στεγάζει. Το πρώτο Μουσείο, βρισκόταν στον βράχο της Ακρόπολης και είχε θεμελιωθεί το 1865. Είχαν γίνει πολλές διορθώσεις και επεκτάσεις, όμως παρόλα αυτά το κτίριο αδυνατούσε να συμπεριλάβει όλα τα ευρήματα που είχαν βρεθεί κατά καιρούς με τις ανασκαφές. Επίσης επειδή η Ελλάδα ζητούσε να τις επιστραφούν και τα μάρμαρα του Παρθενώνα που είχαν κλαπεί από τον Έλγιν, τα λεγόμενα Ελγίνεια μάρμαρα, που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο, κρίθηκε αναγκαίο να κτιστεί ένα νέο κτίριο, ως ισχυρό επιχείρημα. Το Μουσείο κτίστηκε με τις καλύτερες προδιαγραφές, ευρύχωρο, μεγαλειώδες, όμως τα μάρμαρα δεν επεστράφησαν, διότι λένε ότι σκοπός του Βρετανικού Μουσείου είναι να εκθέτει όλους τους πολιτισμούς του κόσμου και ότι έχει μεγαλύτερη επισκεψιμότητα.mousio_Acropolis_7Στην είσοδο, μας υποδέχτηκαν και μας καλωσόρισαν δύο μεγάλα αγάλματα γυναικών, οι φτερωτές Νίκες και μας καλούσαν να περιηγηθούμε και να ζήσουμε και για λίγο τη ζωή τους.mouseio_akropolis_nikes


Οι δύο πήλινες νύμφες βρέθηκαν το 1955 μέσα σε πηγάδι, όταν γίνονταν εργασίες για την διάνοιξη της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου.


Αριστερά και δεξιά μας, βλέπαμε ευρήματα από τον οικισμό και τους ναούς, πήλινα αγγεία και αντικείμενα της καθημερινότητας και μας έδιναν μια εικόνα της ζωής της αρχαιότητας.
Μπροστά μας ο δρόμος άρχισε να γίνεται ανηφορικός και νιώσαμε πως ανεβαίναμε στο βράχο της Ακρόπολης, όπως έγινε στην πραγματικότητα πριν μερικές ώρες.
Μπήκαμε στον πρώτο όροφο και χαθήκαμε ανάμεσα στα πολλά αγάλματα που βρίσκονται στο χώρο και ήταν σαν βρισκόμασταν στο τότε αρχαίο κόσμο. Θαυμάσια αγάλματα με τέλειες αναλογίες, που τα κοιτούσαμε και αναρωτιόμασταν, πως πέτυχαν τέτοια τελειότητα ανθρώπινα χέρια! Ποια «θεϊκά» χέρια σκάλισαν αυτά τα κομμάτια μαρμάρων και τους έδωσαν ζωή! Και εμείς οι τυχεροί να είμαστε ανάμεσά τους! Μοναδική εμπειρία και ανεπανάληπτη!Mousio_Acropolis


Ξέρετε πως τα αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά αγάλματα ήταν χρωματισμένα;
Φοιτητές των ΗΠΑ έδειξαν πως όταν τα αγάλματα φωτίζονται με υπεριώδες φως, υπό συγκεκριμένη γωνία, διακρίνονται τα υπολείμματα βαφής, χρωμάτων, σκόνης και ίχνη από πινέλα. Τα αγάλματα ήταν χρωματιστά, αλλά το χρώμα τους χάθηκε με τον χρόνο. Στο Μουσείο της Κοπεγχάγης, έγινε έκθεση αγαλμάτων από λευκό μάρμαρο και δίπλα τους τοποθετήθηκαν πιστά αντίγραφα, αλλά χρωματισμένα. 

Το Μουσείο της Ακρόπολης για όποιον επιθυμεί, να εξερευνήσει το θέμα δημιούργησε ένα ψηφιακό παιχνίδι με το όνομα «Χρωμάτισε την πεπλοφόρο» και εκεί παιδιά και ενήλικες μπορούν να ζωγραφίσουν τα αγάλματα μέσα από τον υπολογιστή τους. (δοκιμάστε το με τα παιδιά σας online


Τα βλέμματα όμως όλων, όπως και τα δικά μας, πήγαν αμέσως στις Καρυάτιδες, στις κόρες του Ερεχθείου, που στέκουν αγέρωχες επάνω σε έναν εξώστη και μας καλούν να τις θαυμάσουμε. Βρίσκονται σε σχήμα Π και βέβαια είναι πέντε, αντί έξι. Η έκτη, είναι αυτή που εκλάπη από τον λόρδο Έλγιν το 1801 και εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.Τι χάρη, τι ομορφιά, τι καλαισθησία, τι αρμονία! Οι τρεις τους έχουν ένα λύγισμα του δεξιού τους ποδιού και οι άλλες δύο του αριστερού τους ποδιού, δίνοντάς μας την αίσθηση πως είναι έτοιμες να κινηθούν. Την αίσθηση αυτή μας την έδωσαν και οι πτυχώσεις των χιτώνων τους που κολλούσαν επάνω τους σαν να φύσαγε ένα αεράκι. Μα τόση τελειότητα!!mouseio_akropolis_kariatides_3

Στον μεσώροφο, με θέα τις Καρυάτιδες, μικροί και μεγάλοι μπορούν να διαβάσουν και να δουν φωτογραφίες για την Αθήνα και την Ακρόπολη από τα βιβλία της βιβλιοθήκης του Μουσείου. Η επίσκεψη στην βιβλιοθήκη γίνεται με το εισιτήριο εισόδου αλλά και με το μηδενικό εισιτήριο για την είσοδο στο εστιατόριο του Μουσείου. 

Mousio_Acropolis_13

Επίσης, κατά την είσοδό σας, από το Γραφείο πληροφοριών,  μπορείτε να πάρετε τα Δανειστικά σακίδια που δίνονται στα παιδιά και περιέχουν παιχνίδια και δραστηριότητες σχετικά με τα εκθέματα του Μουσείου. Με αυτές τις δραστηριότητες όλη η οικογένεια μπορεί να συνεργαστεί ως μία ομάδα, για να μάθουν και τα παιδιά την ιστορία μέσα από το παιχνίδι.


Στο τελευταίο επίπεδο του Μουσείου, στη λεγόμενη γυάλινη αίθουσα, ανεβήκαμε αμέσως μετά. Τι είδαν τα μάτια μας μπροστά μας! Κατασκευασμένο έναν ολόκληρο… Παρθενώνα! Μπορούσαμε να τον εξερευνήσουμε, να τον δούμε, να τον απολαύσουμε, όπως ήταν τότε! Βλέπαμε την αναπαράσταση του Παρθενώνα με τις διαστάσεις του πραγματικού ναού, πλαισιωμένο με όλα τα γλυπτά που σώζονται έως σήμερα. Τα αετώματα και η ζωφόρος με τις παραστάσεις όσων γλυπτών μας έχουν απομείνει και κενά σημεία των υπολοίπων τμημάτων. Αυτή η συνένωση των πρωτοτύπων γλυπτών με τα γύψινα αντίγραφα, οι πραγματικές του διαστάσεις και η άμεση επαφή που είχαμε μαζί του, μας έδωσε την δυνατότητα να κατανοήσουμε το μέγεθος του ναού.
Τα μάρμαρα μιλούν από μόνα τους και φωνάζουν πως θέλουν να επανενωθούν. Ποιος ξέρει ίσως κάποτε το πετύχουν! Μετά λύπης μας όμως βλέπαμε, πως πολύ λίγα είναι αυτά που έχουμε στην κατοχή μας και βρίσκονται στο Μουσείο της Ακρόπολης. Παρόλα αυτά όμως, όλο το μνημείο του Παρθενώνα, ήταν μπροστά μας και αυτό ήταν μαγικό.


Η ζωφόρος είχε παραστάσεις από την γιορτή των Παναθηναίων και είχε 115 μαρμάρινες πλάκες σε μήκος 160 μέτρων. Στο Μουσείο της Ακρόπολης εκτίθενται μόνο 50 μέτρα, 80 μέτρα έχει το Βρετανικό Μουσείο, και άλλα τμήματα της ζωφόρου βρίσκονται σε διάφορα μουσεία της Ευρώπης!


Το σημαντικότερο όμως όλων είναι, πως το αυθεντικό μνημείο του Παρθενώνα στο Μουσείο, έχει οπτική σύνδεση με την Ακρόπολη μέσα από τη τζαμαρία και αισθανθήκαμε σαν να γυρίζαμε τον χρόνο πίσω και να ζούσαμε και εμείς δίπλα στον Παρθενώνα των 2500 χρόνων. Το φως του απογεύματος είχε γεμίσει την αίθουσα και αυτό το πορτοκαλοκίτρινο φως που απλωνόταν παντού έκανε αυτή την αίσθηση μεγαλύτερη και δεν ξέρω με ποιον μαγικό τρόπο, όμως, μας έκανε χαρούμενους και ευχαριστημένους για όσα είδαμε, για όσα ζήσαμε και για όσα μάθαμε.mousio_Acropolis_9Για ευκολότερη περιήγηση στο μουσείο μπορείτε να αγοράσετε κι έναν οδηγό ξενάγησης για τα εκθέματα του Μουσείου (και εδώ). Είμαι σίγουρη πως θα σας φανεί πολύ χρήσιμος! Για τα παιδιά έναν άλλο οδηγό, πιο ευκολονόητο, θα βρείτε εδώ

Μία μοναδική εμπειρία που σας την προτείνω, έτσι και για λίγη ξεκούραση, είναι να καθίσετε στο καφέ του Μουσείου, στο ισόγειο, για ένα ζεστό ή κρύο ρόφημα συνοδεία παραδοσιακής πίτας ή κουλουριού Θεσαλονίκης (Δεν απαιτείται η προμήθεια εισιτήριου).
Μία άλλη πρόταση είναι να γευματίσετε στο εστιατόριο του Μουσείου, που λειτουργεί στον δεύτερο όροφο σε ένα εξώστη 700 τ.μ. με θέα την Ακρόπολη. Γευματίστε και ευχαριστηθείτε με ένα από τα πιάτα της ελληνικής παραδοσιακής κουζίνας (απαιτείται έκδοση μηδενικού εισιτηρίου από τα εκδοτήρια του Μουσείου)Mousio_Acropolis_11
Πράγματι, ο κάθε Έλληνας και ξένος πρέπει να μπορεί να κλέβει λίγο χρόνο από το ταξίδι του, από τη ζωή του, για μια επίσκεψη στο Μουσείο της Ακρόπολης. Πραγματικά αξίζει!!!

Βόλτα στα Αναφιώτικα

Φύγαμε από το Μουσείο μαγεμένοι! Η Μελίτα ήταν κι αυτή μαγεμένη, γιατί κρατούσε σφιχτά στα χέρια της το καινούριο της βιβλίο με τίτλο «Η Αριάδνη στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης» που μιλούσε για ένα μοναχικό πήλινο αγαλματάκι.

Πήραμε το στενό δρομάκι απέναντι από το Μουσείο και ξεκινήσαμε για τον περίπατό μας στα Αναφιώτικα.Anafiotika_18 Ήταν ένας περίπατος ξεγνοιασιάς και μαγείας. Ήταν σαν να περπατούσαμε σε σοκάκια κάποιου νησιού, γιατί όλα, αυτό μας θύμιζαν. Τα ασβεστωμένα μικρά σπιτάκια, τα μπλε παραθυρόφυλλα, οι ανθοστόλιστοι κήποι, οι μπουκαμβίλιες, οι γλάστρες στις αυλές, ο βασιλικός, το αγιόκλημα και τα γιασεμιά.Anafiotika_19Anafiotika_2


Μα πώς βρέθηκαν αυτά τα σπίτια στην καρδιά της Αθήνας και βρίσκονται ακόμη και γιατί λέγονται Αναφιώτικα;
Την γραφική αυτή μικρή συνοικία κάτω από την Ακρόπολη την δημιούργησαν τον 19ο αι., δύο άστεγοι εργάτες από την Ανάφη, από το κυκλαδίτικο αυτό νησί που ήρθαν να δουλέψουν εργάτες στην Αθήνα, για να κτιστούν τα ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα. Σε λίγο καιρό φέρανε και τις οικογένειές τους, γιατί υπήρχαν πολλές οικοδομικές δουλειές και αναγκάστηκαν να κτίσουν μικρά σπίτια για να μείνουν. Βρήκαν το χώρο και λαθραία κτίσανε εκεί, σύμφωνα με την κυκλαδίτικη τεχνοτροπία. Την περιοχή τους την ονόμασαν Αναφιώτικα, για να τους θυμίζει το νησί τους. Το ένα σπίτι διαδέχτηκε το άλλο, γιατί ο αριθμός των εργατών αυξανόταν και έτσι κτίστηκε αυτή η γραφική γειτονιά με σπιτάκια το ένα κολλημένο στο άλλο και με μικρά δαιδαλώδη δρομάκια, επειδή και ο χώρος ήτανε μικρός. Όμως το 1922 μετά την καταστροφή της Σμύρνης, Μικρασιάτες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν και αυτοί στην περιοχή και κτίσανε και αυτοί τα δικά τους αυθαίρετα σπίτια. Αυτός ο όμορφος και ιδιαίτερος συνοικισμός κατεδαφίστηκε, δυστυχώς, ο περισσότερος το 1950, λόγω ανασκαφών. Σήμερα σώζονται μόνο 45 σπίτια που έχουν ανακηρυχθεί διατηρητέα. Οι κάτοικοί τους είναι μόνο 65.


Anafiotika_17
Περπατήσαμε και χαθήκαμε ανάμεσα στα σπιτάκια και στα γραφικά δαιδαλώδη δρομάκια, και μετά βίας περνούσαμε ένας-ένας. Πολλές φορές αυτά τα δρομάκια έμοιαζαν πως έβγαζαν σε αδιέξοδο. Σε κάθε γωνιά βλέπαμε γάτες που χουζούρευαν και απολάμβαναν τον απογευματινό ήλιο, ανάμεσα στις μολόχες και τους βασιλικούς. Anafiotika_4Το μυαλό μου πήγε πίσω και ήταν σαν να έβλεπα την κυρά Ζωή και την κυρά Αργυρώ ακουμπισμένες στα περβάζια των παραθύρων τους με τα ολόλευκα κεντημένα κουρτινάκια τους να λένε τα κουτσομπολιά της ημέρας. Ή να βγαίνουν τα βραδάκια στις κοινές τους αυλές με τα γιασεμιά και να κεντούν ή να σιγοτραγουδούν κάτω από την σκιά της Ακρόπολης. Όμως τώρα, κανείς δεν φάνηκε, κανείς δεν ακούστηκε! Τίποτε δεν τάραξε την ήσυχη και όμορφη κυκλαδίτικη γειτονιά και ας βρισκόμασταν στο κέντρο της Αθήνας.Anafiotika_10

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής περνώντας από την Πλάκα, την άλλη όμορφη συνοικία της παλιάς Αθήνας (γι αυτή και για άλλα πολλά θα μιλήσουμε στο τρίτο μέρος του αφιερώματος για την Αθήνα)Plaka_17

και φτάσαμε στην οδό Λυσικράτους, όπου σώζεται το καλύτερο χορηγικό μνημείο, το μνημείο του Λυσικράτη. Το μνημείο στήθηκε σε ανάμνηση της νίκης του χορηγού Λυσικράτη, το 334 π. Χ. Γύρω από το κτίσμα υπάρχουν κίονες με υπέροχα κορινθιακά κιονόκρανα και στην κορυφή του μνημείου βρισκόταν ένας χάλκινος τρίποδας, το βραβείο του χορηγού.Mnimio_Lisikrati_1


Οι χορηγοί στην αρχαία Αθήνα ήταν ευκατάστατοι πολίτες που αναλάμβαναν τα έξοδα για το ανέβασμα μιας τετραλογίας (τρεις τραγωδίες και ένα σατυρικό δράμα). Οι χορηγοί των έργων που βραβεύονταν σε ανάμνηση της νίκης τους έστηναν ένα μνημείο.


Αποχαιρετίσαμε την περιοχή περνώντας από έναν πεζόδρομο της Πλάκας με τα αναμνηστικά να κρέμονται στις εισόδους των μαγαζιών και βγάζοντας τις τελευταίες μας φωτογραφίες με την υπόσχεση να περιηγηθούμε την επόμενη φορά στα όμορφα σοκάκια της Πλάκας και στα διατηρητέα κτίρια της, ώστε να μεταφερθούμε και να δούμε πώς ήταν η Αθήνα πριν 100 χρόνια.Plaka_16

Η μικρή μας Μελίτα ήδη είχε «παραδώσει όπλα» και ζητούσε επειγόντως μια αγκαλιά.Βρήκε καταφύγιο βέβαια στην γλυκιά αγκαλιά της μαμάς της  και γέρνοντας το κεφαλάκι της στον ώμο της την πήρε ο ύπνος. 

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση και θα χαρώ να μάθω εάν πρόσθεσα έστω και ένα μικρό λιθαράκι στις γνώσεις σας. Ίσως και να σας κούρασα με τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτω, όμως περιήγηση στην περιοχή της Ακρόπολης, χωρίς αυτά δεν γίνεται. Πρέπει να μαθαίνουμε και να γνωρίζουμε, ώστε να μπορούμε κάποια στιγμή να εκτιμούμε αυτό που έχουμε.
Η περιήγηση στην Αθήνα είναι μια εμπειρία μοναδική και πρέπει να τη ζήσει κάποιος για να μπορέσει να διακρίνει πόσο μεγάλο και εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει αυτή η πόλη.

μαμά Μαρία 

ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page