Ζαγοροχώρια. Ένα ταξίδι στα χωριά, στα γεφύρια και στην ιστορία τους

mama Maria

Ζαγοροχώρια! Περισσότερα από σαράντα πετρόχτιστα χωριά βρίσκονται στην ορεινή Ήπειρο, βόρεια της πόλης των Ιωαννίνων προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Εδώ, σε αυτήν την περιοχή του Ζαγορίου, χτυπά η καρδιά της ωραιότερης Ελλάδας. Χωριά όμορφα κρυμμένα μέσα στα βουνά, ανάμεσα στα φαράγγια και στα ποτάμια. Εκτός από την υπέροχη φύση που τα περιβάλλει, οι κάτοικοι έχουν δέσει αρμονικά το φυσικό τοπίο με την αρχιτεκτονική των σπιτιών τους. Η πέτρα υπάρχει παντού. Στους όμορφους παραδοσιακούς οικισμούς, στις πλατείες, στις εκκλησίες, στα μονοπάτια, στα γεφύρια της. Είναι ένα μέρος όπου η φύση άνοιξε την καρδιά της και μοίρασε απλόχερα ό,τι θα μπορούσε να επιθυμήσει και να δει ακόμα και ο πιο απαιτητικός επισκέπτης.

Κόνιτσα

Ήταν Αύγουστος, όταν βρεθήκαμε για διακοπές στην όμορφη πόλη της Κόνιτσας, με προορισμό τα Ζαγοροχώρια. Υπέροχη, σκαρφαλωμένη στα 600 μ., προικισμένη με τη θαυμάσια φύση, το ιστορικό  παρελθόν της, αλλά και με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους της. Οι μέρες που περάσαμε στην Κόνιτσα ήταν από τις πιο όμορφες, με διαδρομές στη φύση και στο υπέροχο γεφύρι της, αλλά και με ατελείωτες βόλτες μέσα στην πόλη για να γνωρίσουμε τα αξιοθέατά της, ανάμεσα στα οποία και το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε ο Άγιος Παίσιος.  Φυσικά δεν παραλείψαμε να δοκιμάσουμε το παραδοσιακό χειροποίητο γλυκό της Κόνιτσας, το Σκερ Μπουρέκ  και να ξεκουραστούμε στα καφέ της απολαμβάνοντας τη θέα που απλωνόταν μπροστά μας και το μάτι μας να χάνεται στον μεγάλο κάμπο, διακρίνοντας και τον ποταμό Αώο να  φιδογυρίζει μέσα σε αυτόν.

Ο ταξιδιωτικός μας προορισμός, όμως, μας καλούσε και μετά από κάποιες μέρες στην Κόνιτσα, πήραμε τον δρόμο προς τα Ιωάννινα, για την ξενάγησή μας στα Ζαγοροχώρια. 

Οδοιπορικό στα Ζαγοροχώρια

Μπήκαμε στον εθνικό δρόμο Κόνιτσας-Ιωαννίνων και μετά από μερικά χιλιόμετρα κάναμε την πρώτη στάση μας. Ήταν στο πέτρινο γεφύρι της Κλειδωνιάς. Κάτω από το γεφύρι κυλούσε ο ποταμός Βοϊδομάτης με ένα δυνατό βουητό. 

Από την μια πλευρά του, είχε τα  πελώρια πλατάνια και από την άλλη πλευρά του ορθώνονταν τεράστιοι βράχοι. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πω πως βρισκόμασταν μπροστά σε ένα θαύμα της φύσης, σε ένα ζωντανό παράδεισο. gefiri_klidonias_zagorohoria

Και εκεί που θαυμάζαμε τη φύση, να σου ξαφνικά ένα τσούρμο παιδιά ανεβασμένα επάνω στα μουλάρια με τους γονείς τους και με έναν οδηγό να κρατάει τα γκέμια των μουλαριών. Τι όμορφη εικόνα και τι καλά που κάνανε οι γονείς των παιδιών αυτών που πρόσφεραν αυτές τις εμπειρίες στα παιδιά τους. Σίγουρα αυτή η βόλτα τους θα τους μείνει αξέχαστη!

Όταν περπατούσαμε επάνω στο πέτρινο γεφύρι, μου ήρθε στο νου ο θρύλος που είχα διαβάσει. Είχε γίνει, λένε, μεγάλη συμπλοκή στο γεφύρι επάνω, όταν ήρθαν στα χέρια δύο οικογένειες για λόγους τιμής. Ενώ περνούσε πάνω από το γεφύρι το σόι της οικογένειας της νύφης, τους επιτέθηκε το άλλο σόι, έγινε συμπλοκή και σκοτώθηκαν ο πατέρας και η μητέρα της νύφης και δύο ξαδέλφια τους. Η νύφη με το νυφικό της έμεινε να κλαίει για το χαμό των δικών της…  


Μα ποιοι έφτιαχναν αυτά τα όμορφα γεφύρια, που εντέλει άντεξαν στο πέρασμα των χρόνων;

Από την Κόνιτσα κατάγονταν οι πιο ξακουστοί Ηπειρώτες  μάστοροι της πέτρας. Φημισμένοι βέβαια ήταν και οι Βορειοηπειρώτες από περιοχές που σήμερα ανήκουν στην Αλβανία, όπως επίσης και από τα Τζουμέρκα όρη ακόμη και από την Κοζάνη. Αφού έφτιαχναν το σχέδιο, πάνω σ΄αυτό έκοβαν τα καλούπια. Το γεφύρι χτίζονταν πρώτα με σανίδες και ύστερα πάνω στα σανίδια έκτιζαν τις πέτρες. Οι μάστοροι ήταν μετακινούμενοι τεχνίτες, που εγκατέλειπαν τα σπίτια τους κατά τον Απρίλιο και επέστρεφαν τον Οκτώβριο.

Φύγαμε από τον επίγειο παράδεισο γεμάτοι με όμορφες εικόνες στο μυαλό μας και τη φωτογραφική μας γεμάτη και αυτή με πάμπολες φωτογραφίες, πιστεύοντας πως μπορέσαμε να αποτυπώσουμε λίγη από την ομορφιά του τοπίου. Gefiri_Klidonias_2

Στο δρόμο σκεφτόμουν πόσο δύσκολο για εκείνη την εποχή ήταν να χτίζει κανείς ένα γεφύρι με τα μέσα που διέθεταν. Έπρεπε να παλέψουν με την κατασκευή τους, αλλά και με τους θρύλους που εκείνη την εποχή ήταν διαδεδομένοι. Γιατί όλοι μας ξέρουμε πως σύμφωνα με τις παραδόσεις, πολλά γεφύρια χτίζονταν, γκρεμίζονταν και ξαναχτίζονταν και μάλιστα μιλούσαν για ανθρωποθυσίες και θυσίες ζώων στα θεμέλιά τους για να εξευμενίσουν τα κακά πνεύματα. Αυτός ο τρόπος πίστευαν πως ήταν μια εξιλέωση απέναντι στην δύναμη του νερού και στα στοιχεία της φύσης, ώστε αυτά τα γεφύρια να στεριώσουν.

Αρίστη

Βγαίνοντας από τον δρόμο Κόνιτσας-Ιωαννίνων και μπαίνοντας στον δρόμο των Ζαγοροχωριών, ανηφορίσαμε για το πρώτο Ζαγόρι, την Αρίστη. Φιδωτός και ανηφορικός δρόμος, αλλά γεμάτος ομορφιά μέσα στα καταπράσινα βουνά.Aristi_2

Η Αρίστη είναι  ένα μικρό χωριό με πολύ στενούς δρόμους και επειδή τα αυτοκίνητα περνάνε μέσα από το χωριό δεν είχαμε την δυνατότητα να παρκάρουμε για να απολαύσουμε την όμορφη θέα. Υπήρχαν βέβαια λιγοστές θέσεις παρκαρίσματος κατά μήκος του δρόμου, που κάποιοι ήταν τυχεροί, και ίσως απόλαυσαν και ένα δροσιστικό νεράκι στο  γραφικό καφενεδάκι της πλατείας, αλλά εμείς λόγω του μεγάλου μήκους του αυτοκινούμενου, δεν μπορέσαμε να σταθμεύσουμε. Aristi_1

Στεναχωρηθήκαμε, αλλά η συνέχεια του τοπίου και της φυσικής ομορφιάς μας προκάλεσε δέος και μας έκανε να ξεχαστούμε. Η θέα ήταν συγκλονιστική. Ο φιδωτός δρόμος προς το Πάπιγκο άρχισε να διακρίνεται από μακριά ανάμεσα στα βουνά μέσα σε ένα μαγευτικό τοπίο και μας άφησε άναυδους. 

ΠΟΤΑΜΟΣ ΒΟΙΔΟΜΑΤΗΣ

Με διάθεση ανεβασμένη και τραγουδώντας το τραγούδι που ακούγαμε στο ράδιο φτάσαμε ξαφνικά μετά από μια στροφή του δρόμου σε ένα γεφύρι το οποίο  έπρεπε να περάσουμε. Ήταν το γεφύρι του ποταμού Βοϊδομάτη.  Γέφυρα τσιμεντένια, καινούργια σχετικά, που όπως είδα αργότερα από την επιγραφή που διάβασα, κατασκευάστηκε το 1923. 
Potamos_Boidomatis_Ipiros_Ellas

Μέσα στο πράσινο της φύσης κυλούσε ο ποταμός Βοϊδομάτης  με τα υπέροχα γαλαζοπράσινα νερά του. Όμορφες εικόνες, μέσα στο πράσινο, στα βουνά, στη φύση, τα πλατάνια να φτάνουν στις όχθες του ποταμού και τα κλαδιά τους να ακουμπούν στα νερά του. Όμορφες εικόνες, μέσα στο πράσινο, στα βουνά, στη φύση, στα πλατάνια να φτάνουν στις όχθες του ποταμού και τα κλαδιά τους να ακουμπούν στα νερά του. 


Πολλοί  λένε πως το όνομά του πρώτα ήταν Μπόντα Μάτα (στα σλαβικά τόπος νερού) και άλλοι λένε ότι Βόιδο Μάτα ήταν τ΄όνομά του (τόπος με βόδια). Ακόμα και τώρα, συχνά συναντάς βόδια να περπατούν στην άκρη του δρόμου.


Όπως όμως και να τον λένε, εγώ πιστεύω πως το αληθινό του όνομα, πρέπει να είναι, τόπος μαγείας,  που δεν σου ζητάει τίποτε άλλο, παρά να πας μαζί του έναν περίπατο, να τον ακούσεις, να τον δεις και να αισθανθείς  τη γαλήνη του.

Potamos_Boidomatis_Ipiros

Ο Βοϊδομάτης είναι  λένε, ένα σμαράγδι στον παράδεισο του Ζαγορίου. Ξεκινά από το φαράγγι του Βίκου, περνά από το γεφύρι της Αρίστης, περνά από την σπηλιά στο Κλειδί, βγαίνει και περνά κάτω από το γεφύρι της Κλειδωνιάς και χύνεται στον κάμπο της Κόνιτσας και ενώνεται με τον ποταμό Αώο, παίρνοντας μαζί τους και το Σαραντάπορο ποταμό. Ύστερα και οι τρεις μαζί ορμούν προς τον Μολυβδοσκέπαστο και αφού περάσουν από την Αλβανία, χύνονται στην Αδριατική. Απερίγραπτη ομορφιά της φύσης απλόχερα δοσμένη, ένα τοπίο έργο τέχνης. Αυτός είναι ο Βοϊδομάτης!

Πάνω από το ποτάμι στέκεται αγέρωχο το όμορφο τοξωτό του γεφύρι και ο κόσμος στις όχθες του ποταμού και στη μεγάλη αμμουδιά του, λιαζόταν, έβγαινε φωτογραφίες, περπατούσε στα νερά του και κάποιοι κολυμπούσαν. Τα νερά του λένε πως είναι τα πιο καθαρά της Ευρώπης και δεν κάνουν λάθος.

Εδώ ήταν και πολλοί που θέλανε να ανακαλύψουν τις ομορφιές των Ζαγοχωρίων μέσα και από συναρπαστικές δραστηριότητες. Εσείς εάν είστε αθλητικοί τύποι, σας αρέσει η περιπέτεια και είστε σε καλή φυσική κατάσταση, μπορείτε να διαλέξετε δραστηριότητες όπως ιππασία, ράφτινγκ, καγιάκ, αναρρίχηση, ορειβασία, πεζοπορία, αεροπτερισμό, ποδήλατο βουνού, εξορμήσεις 4×4, διάσχιση φαραγγιού. Όλα αυτά μπορείτε να τα απολαύσετε θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος και αφού πάρετε πληροφορίες για τις καιρικές συνθήκες και φυσικά μέσα από οργανωμένα προγράμματα.


Δείτε μια αντίστοιχη εμπειρία που έζησα η Κάλη και η Κατερίνα στο Πήλιο κάνοντας πεζοπορία


 



 

Πάπιγκο

Μετά από όλο αυτό το ονειρεμένο τοπίο ανηφορίσαμε για το Μεγάλο Πάπιγκο. Μόνο ανηφορίσαμε; Για να φτάσουμε, έπρεπε να «σκαρφαλώσουμε» το βουνό, με 14 στροφές φουρκέτες!! Δρόμος δύσκολος και πιστεύω τον χειμώνα επικίνδυνος. Αλλά άξιζε τον κόπο, γιατί μόλις φτάσαμε στα 1000 μ. υψόμετρο, είδαμε μπροστά μας το υπέροχο Πάπιγκο.Zagoroxoria_Ipiros_Ellas

Papigo_Ipiros_Hellas_2

Το Πάπιγκο είναι από τα ωραιότερα χωριά του Ζαγορίου. Είναι χτισμένο στους πρόποδες της Αστράκας που το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι οι κορυφές της. Οι λεγόμενοι πύργοι της Αστράκας. Οι πύργοι είναι πέντε και καθώς τους κοιτάζαμε μας έδωσαν την εντύπωση πως ήταν εκεί για να είναι οι πιστοί φύλακες του χωριού. 

Papigo_Ipiros_Hellas_1

Ευτυχώς όταν φτάσαμε, στην αρχή του χωριού μας περίμενε ένας μεγάλος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων και αισθανθήκαμε ανακουφισμένοι πως δεν θα ταλαιπωρούμασταν να αναζητήσουμε πάρκινγκ ανάμεσα στα στενά δρομάκια του. Ξεκινήσαμε αμέσως για τον περίπατό μας στο χωριό. Ήταν όμως μεσημέρι και ο ήλιος παρά το υψόμετρο ήταν δυνατός και η ζέστη αρκετή. Όμως ήταν τόση η διάθεσή μας να δούμε τον τόπο, που δεν μας σταματούσε τίποτε. Στην είσοδο του χωριού μας καλωσόρισε η μεγάλη πετρόχτιστη εκκλησία, με το μεγάλο καμπαναριό της, η εκκλησία του Αγίου Βλασίου. Χτίστηκε το 912 και ξανακτίστηκε το 1300 και αργότερα πάλι το 1800.Papigo_Ipiros_Hellas_3

Περπατήσαμε στα όμορφα καλντερίμια που είναι φτιαγμένα με πέτρα και στην μέση έχουν ένα φαρδύ αυλάκι για να κυλάνε τα νερά και να περνάνε τα ζώα. Γύρω μας πετρόχτιστα σπίτια, αρχοντικά θα έλεγα, κλεισμένα πίσω από τις περίτεχνες αυλόπορτες και με τις πλακόστρωτες σκεπές τους. 
Papigo_Ipiros_Ellas

Το Μεγάλο Πάπιγκο είναι γεμάτο με ξενοδοχεία, παραδοσιακούς ξενώνες  και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Τα καφέ και τα ταβερνάκια  περιμένουν τους επισκέπτες να ξεκουραστούν κάτω από την δροσιά των δέντρων και να δροσιστούν από την κάψα του καλοκαιριού. Υπάρχει όμως και μια αξιόλογη βιβλιοθήκη από το 1897, που έγινε από πλούσιους συγχωριανούς του, όταν αυτοί άφησαν στις διαθήκες τους τις χρυσές λίρες τους. Λειτουργούσε σχολείο από το 1780, όταν η υπόλοιπη Ελλάδα ήταν στα μαύρα σκοτάδια. Τώρα όμως, ρωτώντας κάποιον κάτοικο του χωριού πόσους μαθητές έχει, μου είπε πως έχει έναν δάσκαλο με έναν μαθητή. Papigo_Ipiros_5

Όλα είναι χτισμένα σύμφωνα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, φροντισμένα, καθαρά και στα παράθυρα των σπιτιών διακρίναμε τα λευκά λεπτοκεντημένα κουρτινάκια δουλεμένα με μεράκι από τα χεράκια των νοικοκυράδων. Όλα έως και την τελευταία λεπτομέρεια έχουν την σφραγίδα των κατοίκων του χωριού, φύλακες και αυτοί αυτής της ορεινής περιοχής της Ελλάδας μας, που την έκαναν να είναι τόσο δελεαστική, ώστε να προσελκύει χιλιάδες τουρίστες χειμώνα καλοκαίρι. Papigo_Ipiros_6

Μικρό Πάπιγκο

Κάτω από τους πύργους της Αστράκας και σε μικρή απόσταση από το Πάπιγκο, βρίσκεται το Μικρό Πάπιγκο. Ένα μικρό χωριουδάκι με πολύ λίγους κατοίκους , αλλά με πάρα πολλούς επισκέπτες. Αξιοθέατο του χωριού είναι οι φημισμένες κολυμπήθρες. Ιστορικά το Μεγάλο και το Μικρό Πάπιγκο ήταν οι πρώτοι οικισμοί που χτίστηκαν από το 1352. Το Πάπιγκο ήταν το σταυροδρόμι από πολύ παλιά. Από εδώ, πριν 1000 χρόνια, περνούσαν όλα τα καραβάνια των εμπόρων για να πάνε προς την  Θεσσαλονίκη, την Λάρισα και την Πόλη.

Ασπράγγελοι

Αφήσαμε το υπέροχο Πάπιγκο, και κατηφορίσαμε για το κεντρικό Ζαγόρι και  παραμονή της εορτής της Παναγίας, βρεθήκαμε στην πρωτεύουσα του Ζαγορίου, τους Ασπράγγελους, που είναι και η έδρα του Δήμου των Ζαγοροχωρίων.

Aspraggeli_Zagorochoria_2

Χωριό με χαμηλότερο υψόμετρο και πιο κοντά στα Γιάννενα. Παρκάραμε σ΄ένα μικρό πάρκινγκ κοντά στην εκκλησία τους, γιατί στο μεγάλο πάρκινγκ της πλατείας είχαν στρώσει τραπεζοκαθίσματα  για το πανηγύρι του χωριού που θα ξεκινούσε το ίδιο βράδυ.

Aspraggeli_Zagorochoria_11

Ανήμερα της γιορτής της Παναγίας η εκκλησία γιόρταζε και όλοι μαζί γιορτάζαμε και εμείς με την Παναγία. Αφού τέλειωσε η λειτουργία βγήκαμε στον αύλιο χώρο της εκκλησίας και μετά από μια μικρή δοξολογία, όλοι περάσαμε να προσκυνήσουμε την εικόνα, ραντίζοντάς μας με τον βασιλικό, ο πάτερ Ιωάννης. Μετά ως γλύκισμα για την χάρη της Παναγιάς,  κεραστήκαμε όλοι από ένα λουκουμάκι.

Aspraggeli_Zagorochoria_6

Το καφέ που ήπιαμε στο διπλανό ταβερνάκι μαζί με πολλούς συγχωριανούς, ήταν ότι έπρεπε για την στιγμή εκείνη. Σε αυτό το μικρό ταβερνάκι «Το λυχνάρι» γευτήκαμε και για όσες μέρες μείναμε τις τοπικές λιχουδιές από τα χεράκια της κυρά Βάσως. Δεν θα ξεχάσω την υπέροχη λαχανόπιτα,  την νοστιμότατη αλευρόπιτα και το κατσικάκι στο φούρνο.

Aspraggeli_Zagorochoria_3

Κυρά Βάσω σ΄ ευχαριστούμε για όλα και να είσαι πάντα καλά, γιατί είσαι ο πιο φιλόξενος άνθρωπος που γνωρίσαμε ποτέ, είσαι η μάνα της Ηπείρου, είσαι η ψυχή της μικρής γραφικής ταβερνούλας.

Το απογευματάκι η βόλτα στο χωριό, μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη φύση και τα όμορφα πετρόχτιστα σπίτια του που έχουν μια μοναδική γραφικότητα και ταιριάζουν απόλυτα με το υπέροχο φυσικό τοπίο. Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει μια μεγάλη πλατεία με δύο μεγάλα πλατάνια στις άκρες του. Λίγο πιο εκεί βρίσκονται τα ερείπια μιας εκκλησίας που κάηκε από τους Γερμανούς στον πόλεμο του ’40.Aspraggeli_Zagorochoria_7

Aspraggeli_zagorochoria Το βράδυ στη μεγάλη πλατεία του χωριού το πανηγύρι και ο χορός φάνταζε μυθικός. Στο κέντρο η ορχήστρα γύρω από ένα τραπέζι, μετά χώρος για τους ηπειρώτικους χορούς και μετά τραπέζια πολλά, πάρα πολλά. Το πανηγύρι κράτησε 2 μέρες  και οι επισκέπτες που είχαν έρθει από όλη την περιοχή και τα Γιάννενα, χόρεψαν και διασκέδασαν παραδοσιακά με την καρδιά τους.Aspraggeli_Zagorochoria_8

Στους Ασπράγγελους ξεκουραστήκαμε και απολαύσαμε τη δροσιά των χωριών ανάμεσα στη φύση και τους μακρινούς περιπάτους και δεν θέλαμε να φύγουμε γιατί εκείνες τις αυγουστιάτικες ημέρες η θερμοκρασία είχε φτάσει στα ύψη. Γι’ αυτό αποφασίσαμε  έχοντας ως αφετηρία τους Ασπράγγελους να επισκεπτόμαστε αυθημερόν τα άλλα Ζαγοροχώρια του Κεντρικού Ζαγορίου και το βράδυ να βρισκόμαστε πάλι στη βάση μας. 

Κήποι

Η πρώτη μας εξόρμηση ήταν το χωριό Κήποι που για να φθάσουμε όμως, έπρεπε να περάσουμε και από την περιοχή με τα περισσότερα γεφύρια. Ξέραμε πως σε όλη την περιοχή του Ζαγορίου θα βλέπαμε μικρά και μεγάλα γεφύρια, όμως το αποκορύφωμα πραγματικά ήταν στο χωριό Κήποι, που  άλλα φανερά, άλλα κρυμμένα κάτω από πανύψηλα δέντρα ή θάμνους και  άλλα ανάμεσα σε πανύψηλα βουνά, «κρατούν» σε πείσμα των καιρών, των πολέμων και της φυσικής φθοράς,  για να τα βλέπουμε εμείς οι νεότεροι και να τα θαυμάζουμε ως αληθινά έργα τέχνης.

Πέτρινα γεφύρια στους Κήπους του Ζαγορίου

 Το Πέτρινο γεφύρι του Καπετάν ΑρκούδαKipi_Zagorochoria

το γεφύρι του Κόκκορη που χτίστηκε το 1750,Kipi_Zagorochoria_1

το τρίτοξο του Καλογερινού  ή Καλογερικό του 1814 Kipi_Zagorochoria_3

και το γεφύρι του Κοντοδήμου του 1753. Kipi_Zagorochoria_6

Kipi_Zagorochoria_4

Από το Καλογερικό γεφύρι η θέα των Κήπων μας δελέαζε με την ομορφιά του.

Όταν φτάσαμε στο χωριό μας άρεσε τόσο πολύ, που η φωτογραφική μηχανή δεν έλεγε να σταματήσει. Βγάλαμε φωτογραφίες με την ψυχή μας, που πραγματικά στο τέλος είπαμε, όχι άλλο, φτάνει πια!!Kipi_Zagorocgoria_7

Kipi_Zagorochoria_9Στη μεγάλη πλατεία του χωριού και κάτω από τον μεγάλο πλάτανο ξεκουραστήκαμε από τις ανηφόρες και απολαύσαμε τη μαγευτική θέα που μας που μας πρόσφερε.

Kipi_Zagorochoria_12

Δίλοφο

Η επόμενη στάση μας ήταν στο χωριό Δίλοφο, που πραγματικά πρέπει να επισκεφθείτε, όταν έρθετε στα Ζαγοροχώρια. Εδώ στο Δίλοφο, τα πράγματα κυλούν ήσυχα και οι επισκέπτες το περιδιαβαίνουν με τα πόδια. Αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν και ένα μικρό πάρκινγκ υπάρχει στην είσοδο του χωριού. Λίγο πριν πιάσει μια δυνατή μπόρα και με την συνοδεία των αστραπόβροντων, εμείς ατάραχοι, ξεκινήσαμε την βόλτα μας στα καλντερίμια του. Στην κεντρική πλατεία μας υποδέχτηκε αγέρωχο, δυνατό και σκιερό ένα μεγάλο πλατάνι. Γύρω του ήταν τα τραπεζάκια από το μικρό γραφικό ταβερνάκι και οι πελάτες του απολάμβαναν το φαγητό τους. Dilofo_Zagorochoria_3

Στην πλατεία επίσης δεσπόζει ένα μεγάλο κτίριο, σχολείο ήταν σύμφωνα με αυτά που μας είπαν οι χωριανοί και λειτουργούσε μέχρι το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Μετά οι κάτοικοι λιγόστεψαν, τα παιδιά μειώθηκαν και  από τότε παραμένει κλειστό.

Ανηφορίζοντας από την πλατεία και λίγο πιο πάνω είπαμε να ανάψουμε το κεράκι μας στην εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, αλλά δυστυχώς στο εσωτερικό της δεν μπορέσαμε να μπούμε γιατί ήταν κλειστή και αρκεστήκαμε να θαυμάσουμε μόνο τον αυλόγυρο και το καμπαναριό της. Η εκκλησία  δεν είναι πολύ παλιά, έχει  κτιστεί το 1850, αλλά λόγω καθίζησης του εδάφους  και για να κρατηθεί έως σήμερα, έχουν γίνει πολλές επεμβάσεις αναστήλωσης.

Dilofo_Zagorochoria_5

Τα σπίτια είναι σαν κάστρα πίσω από τους μεγάλους μαντρότοιχους με μια μεγάλη πόρτα για είσοδο, με φαρδύ στέγαστρο. Ένα γοητευτικό χωριό που έχει όμως έντονα τα σημάδια της εγκατάλειψης. Μόλις 10 κάτοικοι τον χειμώνα, μας είπανε.

Dilofo_Zagorochoria_1

Μονοδέντρι

Την άλλη μέρα επισκεφθήκαμε το Μονοδέντρι, το Ζαγοροχώρι, που όλα εδώ είναι διαφορετικά. Το χωριό είναι μεγαλύτερο, με πολύ ζωή, με όμορφα καλοδιατηρημένα σπίτια, με ταβερνούλες και πολλά καφέ, γιατί οι επισκέπτες είναι περισσότεροι. Ο λόγος; Μα εδώ είναι το μεγαλύτερο φυσικό αξιοθέατο της περιοχής, το φαράγγι του Βίκου, καθώς και  το μοναστήρι της  Αγίας Παρασκευής. Άξιζαν και τα δύο την πεζοπορία μας μέσα στον καλοκαιρινό ήλιο. Monodentri_Zagorochoria_2

Το Φαράγγι του Βίκου

Περπατήσαμε πάνω σε ένα καλντερίμι μήκους 800 μ., που είναι φτιαγμένο με πέτρα και καλοδιατηρημένο και φτάσαμε στο μοναστήρι που είναι χτισμένο στο βράχο, με θέα την χαράδρα του Βίκου. Το φαράγγι του Βίκου είναι το πιο εντυπωσιακό φυσικό αξιοθέατο της περιοχής, μήκους 12 χλμ. Στο σημείο αυτό οι πλαγιές της χαράδρας υψώνονται μέχρι και 950 μ.faraggi_Vikou

Το μοναστήρι είναι κτισμένο στην άκρη των βράχων και σε κάποιο σημείο, που εμείς δεν πήγαμε, υπάρχει ένας εξώστης-μπαλκόνι κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού, στην χαράδρα του Βίκου. Η παράδοση λέει, πως χτίστηκε το 1412-13 από ασκητές που ασκήτευαν στις γύρω σπηλιές. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται από τον 15ο αι. Agia Paraskevi_Monodentri_Zagorochoria_6

Στην κεντρική πλατεία δύο θεόρατα πλατάνια, το ένα σε καλεί να ξεδιψάσεις, ενώ το άλλο σε καλεί να γευτείς τα θεονόστιμα σουβλιστά και τις πίτες της Κικίτσας. Στην πλατεία επίσης δεσπόζει η Ριζάρειος σχολή που λειτουργεί ως εκθετήριο χειροτεχνιών από τις γυναίκες του χωριού.Monodentri_Zagorochoria_3 Monodentri_Zagorochoria_4

Τσεπέλοβο

Τελευταίος σταθμός μας το μαγευτικό αρχοντικό χωριό του Τσεπέλοβο.  Το χωριό είναι βυθισμένο στα βουνά και περιτριγυρισμένο από δάση. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1080 μ. και είναι γνωστό από τον 16ο αιώνα. Το 1868 ήταν πρωτεύουσα των Τουρκικών αρχών του Ζαγορίου, ενώ το σχολείο του λειτουργούσε από το 1700.Tsepelovo_Zagorochoria_6Tsepelovo_Zagorochoria_7Καθώς περπατούσαμε στα γραφικά καλντερίμια του, θαυμάζαμε τα όμορφα καλοδιατηρημένα αρχοντικά του, πολλά από τα οποία μάθαμε, πως είναι διατηρητέα, γιατί το Τσεπέλοβο έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.Tsapelovo_Zagorochoria_1

Τα καφέ και οι ταβερνούλες αρκετές, πράγμα που μαρτυρεί πως το Τσεπέλοβο είναι πολύ επισκέψιμο παρόλο που απέχει  55χλμ. από τα Γιάννενα. Η στάση μας για ένα καφεδάκι στην μεγάλη και σκιερή πλατεία του απαραίτητη, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την περιήγησή μας στα δρομάκια του.Tsepelovo_Zagorochoria_3

Το χωριό δεν είναι πολύ μεγάλο, το φέραμε βόλτα γρήγορα. Πολύ κοντά στην πλατεία βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου που χρονολογείται από το 1708. Μπήκαμε στον περιποιημένο αυλόγυρο γεμάτο λουλούδια, αλλά η εκκλησία των 300 χρόνων,προς λύπη μας ήταν κλειστή για να μπορέσουμε να την επισκεφθούμε και να ανάψουμε ένα κεράκι στη χάρη του.

Tsepelovo_Zagorochoria_5

Η τριγωνική επιγραφή στο σπιτάκι που βρίσκεται δίπλα στην εκκλησία, γράφει ΤΣΟΥΦΛΕΙΟ 1874 ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ και κάτω δεξιά η επιτείχια πλάκα γράφει ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΗΛΑΡΑ ΤΑΦΕΝΤΟΣ ΕΝΤΑΥΘΑ.

Το όμορφο Τσεπέλοβο ήταν ο τελευταίος μας σταθμός στο οδοιπορικό που κάναμε στα όμορφα Ζαγοροχώρια και είπαμε σιγά σιγά να κατηφορίσουμε για να πάρουμε τον δρόμο προς την πόλη των Ιωαννίνων. Όταν καθίσαμε όμως και μετρήσαμε τις μέρες που ήμασταν στα Ζαγοροχώρια, ήταν πάνω από 10, σκεφτήκαμε πως είχαν περάσει πολύ γρήγορα και σαν να ήταν χθες που είχαμε ξεκινήσει το ταξίδι μας. Όμως παρόλα αυτά, αυτές οι λίγες μέρες στα Ζαγόρια έφτασαν για να πάρουμε μια μεγάλη νότα δροσιάς, ηρεμίας και ξεκούρασης, μακριά από τον πολιτισμό και το τσιμέντο, δίπλα στη φύση και στα βουνά και μας γέμισαν ταξιδιωτικές εμπειρίες. Σίγουρα βέβαια, δεν ήταν αρκετές για να γνωρίσουμε όλη την περιοχή, όμως αυτό μας άφησε το περιθώριο κάποια στιγμή να ξαναγυρίσουμε και να απολαύσουμε αυτό το υπέροχο φυσικό τοπίο με τους υπέροχους ανθρώπους του. Ελπίζω, όπως ξεχάστηκα και εγώ μέσα στα χωριά και τη φύση, να ξεχαστείτε και εσείς διαβάζοντας αυτή μου την ταξιδιωτική ανάρτηση και ανάμεσα στις λέξεις και στις φωτογραφίες να αναπολήσατε και τα δικά σας ταξίδια, όπως έκανα και εγώ, γράφοντας αυτό το κείμενο.

Σας εύχομαι πάντα να έχετε καλά ταξίδια, όποτε μπορείτε, γιατί τα ταξίδια είναι εμπειρία ζωής!!

Υ.Γ. Για τους αυτοκινούμενους μεγάλο πάρκινγκ υπάρχει στο Μεγάλο Πάπιγκο (καθώς και στους Ασπράγγελους (Ν39.82391° Ε020.72877°) και στο Τσεπέλοβο (Ν39.90161° Ε020.82096°). Στα άλλα χωριά παρκάρεις στην άκρη του δρόμου ως ένα Ι.Χ. αλλά με λίγο προβληματισμό. Επίσης πως σε όλη την περιοχή δεν υπάρχει Τράπεζα, ούτε ΑΤΜ. 

ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page