Χριστούγεννα χώρια και Πρωτοχρονιά μαζί! (κάλιο αργά παρά ποτέ!)

Kathy
Ξέρω, ξέρω τι θα πείτε! Ακόμα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά θα διαβάζουμε βρε Ανθομελάκια! Έχετε δίκαιο αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε την ανάρτηση όταν έπρεπε (δηλαδή το προηγούμενο Σ/Κ) και τελικά έμεινε μισή αναρτησούλα. Κρίμα δεν ήταν όμως να μην τελειώσει ποτέ! Κάντε και εσείς λίγο τα στραβά μάτια και πάμε όλοι μαζί να θυμηθούμε μερικές από τις όμορφες στιγμές που περάσαμε τα ανθομελάκια…μαζί και χώρια!
 
Φέτος τα Χριστούγεννα η Κάλη τα πέρασαν με τους κουμπάρους τους στην Ελάτη (σύντομα ανάρτηση… φαντάζομαι μέχρι του χρόνου θα την έχει γράψει την ανάρτηση!) και παρόλο που δεν είδαν χιόνια εκείνες τις μέρες, πέρασαν πολύ όμορφα. Επισκέφτηκαν και τον Μύλο των Ξωτικών για τον οποίο έχουν να μας πουν μόνο τα καλύτερα, επειδώθηκαν και σε φωτογραφίσεις και πολλά άλλα που θα σας τα διηγηθεί η ίδια!
 
Εμείς αντίθετα μείναμε σπίτι μας μιας και όταν αποφασίσαμε να ψάξουμε δωμάτιο στην Ελάτη, ώστε να πάμε όλοι μαζί, ήταν ήδη πολύ αργά. Όμως τελικά δεν το μετανιώσαμε γιατί περάσαμε τα πιο ξεκούραστα και ξέγνοιαστα Χριστούγεννα της ζωής μας.
 
Την Πρωτοχρονιά, ωστόσο, βρεθήκαμε και οι δύο ανθομελοοικογένειες στην Αθήνα όπου φιλοξενηθήκαμε για μία βδομάδα στο σπίτι της αδελφής μου, μια εβδομάδα πολύ γεμάτη παρόλο το κρύο που έκανε εκείνες τις μέρες. Μια βδομάδα που για πρώτη φορά είχαμε τόσα καλέσματα σε φίλους (και τους ευχαριστούμε) και για πρώτη φορά κάναμε τόσα λίγα φαγητά, χαχα! 
 
Τώρα που αναπολώ τις γιορτινές μέρες αναρωτιέμαι αν κατάφερα έστω και λίγο να κάνω τα Χριστούγεννα των παιδιών μου μαγικά… κάτι που συχνά πυκνά προτείνουμε και σε εσάς. Θέλοντας όμως να είμαι και ειλικρινής μαζί σας, πρέπει να πω ότι παρόλο που γνωρίζω καλά ότι υπήρξαν κάποιες πολύ μαγικές στιγμές, συνειδητοποιώ ότι για να υπάρξει αυτή η μαγεία πρέπει και οι δυο γονείς να πιστεύουν σε αυτήν. Αν είναι μόνο ο ένας που προσπαθεί ίσως να διαλυθεί κάποια στιγμή το σύννεφο της αστερόσκονης από τον άλλον. Πρέπει ο ένας να παρασύρει τον άλλον ώστε να δημιουργήσουν παρέα το έδαφος για να σταθεί η αστερόσκονη έστω και για λίγες στιγμές. Παρ’ όλα αυτά, με λίγη αστερόσκονη ή πολλή προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε κάποιες όμορφες αναμνήσεις στα παιδιά μας!
 
Μπήκαμε σε εορταστικό κλίμα αρχικά με το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης στις αρχές του Δεκέμβρη.
 
Ο στολισμός του σπιτιού φέτος έγινε παρέα με φίλους. Εγώ είχα στολίσει το σπίτι και είχαν μείνει μόνο τα στολίδια του δέντρου. Ο Γιώργος ανέλαβε το ψήσιμο και φάγαμε το μεσημέρι όλοι μαζί. Οι γυναίκες, αναλάβαμε μετά τα παιδιά φτιάχνοντας βραχιολάκια και φτιάχνοντας κεκάκια, ενώ οι μπαμπάδες τα λέγανε μπροστά στο τζάκι. Ήταν πολύ όμορφα και φτάσαμε να το διαλύσουμε αργά το βράδυ!
 
 
Ακολούθησε μια βδομάδα με εκδηλώσεις των παιδιών με το κολυμβητήριο (επ’ ευκαιρίας επισκεφτήκαμε και την Ονειρούπολη της Δράμας), στο σχολείο αλλά και το ωδείο που μας κάναν να φουσκώνουμε από περηφάνια.
 
Την τελευταία Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα, όπως κάθε χρόνο, κατεβήκαμε στο κέντρο της πόλης για βόλτα και φαγητό. Αν και το κέντρο ήταν μια απογοήτευση σε σχέση με τον στολισμό και τις εορταστικές δραστηριότητες, περάσαμε πολύ καλά! Αυτή είναι η δική μας, άλλωστε, παράδοση, που ακολουθούμε πιστά τα τελευταία χρόνια, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος!
 
 
 
 
Τις επόμενες μέρες τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να συναντηθούνε με τις νονές τους, ανταλλάσσοντας δώρα, φιλιά και αγκαλιές, να παίξουν κι εμείς να ξεκουραστούμε.
 
Ήταν η πρώτη χρονιά που δεν έκανα ούτε ένα τραπέζι και ξεκουράστηκα απίστευτα! Παραμονή Χριστουγέννων πήγαμε μαζί με μια φίλη τα παιδιά μας να πούνε τα κάλαντα μιας και δεν μπορούνε τόσο μικρά να πάνε μόνα τους. Το βράδυ μείναμε σπίτι τρώγοντας οικογενειακώς. Άσε που κοιμηθήκαμε με τις κότες!
 
Ανήμερα των Χριστουγέννων βγήκαμε έξω να φάμε! Αυτό ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός για μας! Γιορτές και να μην κάνουμε τραπέζι; Τελικά όμως ήταν υπέροχα και ίσως θα πρέπει να το εφαρμόζουμε πιο συχνά…! Μήπως να το σκεφτείτε κι εσείς του χρόνου;
 
Οι υπόλοιπες μέρες κύλισαν ήσυχα. Το σπίτι στολισμένο αποτέλεσε την γιορτινή φωλίτσα μας. Τα παιδιά παίζανε ανέμελα στο σπίτι (φυσικά δεν λείπανε και οι καυγάδες τους), εμείς ευχαριστηθήκαμε ξάπλα, τηλεόραση και ύπνο. Το φαγητό μας ήταν απλό, εύκολο και γρήγορο ώστε να έχουμε χρόνο να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε τα παιδιά μας. Αυτό όμως που δεν παρέλειπα με τίποτα ήταν τα πλούσια πρωινά! Σηκωνόμουν πιο νωρίς και τους έφτιαχνα ένα γερό πρωινό άλλοτε με κρέπες κι άλλοτε με αυγά. Highlight κάποιων πρωινών ήταν τα αυγά με καβουρμά! (θα σας δώσω συνταγή σύντομα)

 
Δυο τρεις μέρες πριν την Πρωτοχρονιά κατεβήκαμε με το τρένο στην Αθήνα. Εκεί μας περίμεναν οι αγαπημένοι μας! Είχαμε αγωνία να δούμε το καινούργιο τους σπίτι και πραγματικά το αγαπήσαμε με την πρώτη ματιά. Φιλόξενο, όπως και το προηγούμενο, αλλά πιο μεγάλο και άνετο ώστε να κάνει τη φιλοξενία μας εκεί πιο εύκολη για όλους!
 
 
Η αγωνία μας με την Κάλη ήταν τι θα κάνουμε με τα παιδιά στην Αθήνα! Όμως δυστυχώς, ο έντονα κρύος καιρός δεν μας επέτρεψε τις πολλές βόλτες και εξορμήσεις που ονειρευόμασταν. Παρόλ΄ αυτά οι μέρες μας ήταν γεμάτες!
 
Με εξαίρεση την πρώτη μέρα που δεν κάναμε τίποτα αφού είχαμε και την κούραση του ταξιδιού αλλά και επειδή είχαμε τόσα να πούμε, από την επόμενη μέρα δεν σταματήσαμε ούτε λεπτό! Εννοείται ότι είχαμε και τα κάλαντα που, όπως και πέρσι, είπαν και οι τρεις τους στη γιαγιά Μπέμπα αλλά και σε μερικά ακόμα σπίτια! Το μάζεψαν το χαρτζιλικάκι τους, δεν είχε κανείς παράπονο!
 

Την παραμονή την περάσαμε στο σπίτι οικογενειακά. Κι αν εξαιρέσεις το άγχος μας για το πως θα φτιάξουμε το ροστ μπιφ που μας έφεραν οι άντρες (ενώ άλλα τους παραγγείλαμε)…

 
 
… κατά τ΄άλλα φάγαμε πολύ καλά. Κι ως συνήθως τρώγαμε και τις επόμενες μέρες!
 
 

Δυστυχώς η μικρή μας Μελιτούλα δεν άντεξε ως τις 12 κι ο Θάνος με το ζόρι κρατήθηκε! Ίσως τον κράτησε η Μαρία δείχνοντάς του τον Ρούντολφ που τον έβλεπε καθαρά (καθαρότατα λέμε!) στην σκεπή ενός σπιτιού, ίσως πάλι η ελπίδα να δει τα πυροτεχνήματα. Όπως και να χει το 2015 μας βρήκε παρέα, υγιείς και αγαπημένους!
 
 
 
Το φλουρί της βασιλόπιτας έπεσε στο Γιώργο! 
 
 
Λίγο πριν κοιμηθούνε ετοιμάσανε το κέρασμά του Άι Βασίλη. Φέτος περιλάμβανε γάλα και σοκολατένια μελομακάρονα και για τους τάρανδους δύο μήλα (καθώς καρότα γιοκ!).  
 
 
Η Μαρία  μέχρι και μήνυμα του έγραψε ότι είδε τον Ρούντολφ στην σκεπή και αυτός, κυρίες και κύριοι, της απάντησε!!! 
 
 
Ναι, της απάντησε γιατί ο Αγιος Βασίλης δεν αφήνει κανένα παιδάκια παραπονεμένο!
 
 
Το πρωινό της πρώτης Ιανουαρίου πρώτη πρώτη σηκώθηκε η Μαρία ξυπνώντας με να πάμε να δούμε αν ο Άγιος Βασίλης είχε έρθει
 
 
 
Τι ενθουσιασμός! Αν και είχε ζητήσει βαλίτσα, ο  Άι Βασίλης της έφερε ένα σακβουαγιάζ για το κολυμβητήριο κι έναν ακόμη αργαλειό για τα rainbow loom της. Λίγο μετά σηκώθηκε το αντράκι της παρέας. Όταν είδε το σακβουαγιάζ σαν να μπερδεύτηκε αλλά ψάχνοντας στο εσωτερικό του βρήκε τα χελονονιτζάκια lego που του είχε ζητήσει. Όσο για την μικρή μας ντίβα… αυτή είχε ζητήσει ένα μπουντουάρ! Και φυσικά ο Άγιος της το έφερε! Όλοι ευχαριστημένοι λοιπόν!
 
 
Την τρίτη μέρα του χρόνου ξυπνήσαμε πολύ πεινασμένοι! Μετά από τόσο φαγοπότι και πάλι πεινούσαμε! Οπότε το πρωινό μας ήταν γερό με αυγόφετες για τα παιδιά και κροκ  αλλά και αυγά με καβουρμά για τους μεγάλους. 
 
 
Η μεγαλύτερη όμως έκπληξή ήταν όταν λίγο πριν ξεκινήσουμε να τρώμε, χτύπησε το κουδούνι και μας ήρθε μια ακόμα έκπληξη! Η παραγγελία μας από το Happy Teapot είχε φτάσει ακριβώς στην ώρα της. 
 
 
Yπέροχα εορταστικά κράκερ, τα οποία αντί για κορωνίτσες (όπως συνήθως είναι το έθιμο στην Αγγλία) είχαν μίνι photo props!!! Το πιο όμορφο και εορταστικό πρωινό που είχαμε!!! 
 
 
 
Φυσικά δεν χάσαμε ευκαιρία να βγάλουμε και τις φωτογραφίες μας! Τα παιδιά δεν γνώριζαν γι αυτό το ξένο έθιμο και ενθουσιάστηκαν με την διαδικασία, τους ήχους, τα μηνύματα και τα photo props!
 
  
Τις υπόλοιπες μέρες είχαμε όλο καλέσματα σε φίλους! Τα παιδιά δεν σταμάτησαν να παίζουν μεταξύ τους και με άλλα παιδιά. Κάνανε νέους φίλους τους οποίους σίγουρα θα περιμένουν να τους δουν κάθε φορά που κατεβαίνουμε Αθήνα. Όσο για τα τρία τους, δεν σταμάτησαν να παίζουν με απόλυτη αγάπη και αρμονία! 
 
 
Το βράδυ μάλιστα κοιμόντουσαν όλοι μαζί στο δωμάτιο της Μελίτας. Η Μελίτα στο κρεβάτι της, η Θάνος στο παρκοκρέβατο (ευτυχώς ακόμα χωράει) και η Μαρία σε ένα φουσκωτό στρώμα! Ήταν τόσο ευτυχισμένα και εμείς τα ακούγαμε (ψόφιες στην κούραση κάθε βράδυ) να χασκογελάνε πριν κοιμηθούν και τον Θάνο να λέει… ότι δεν μπορεί να σταματήσει να λέει αστεία στα κορίτσια γιατί αυτά του «τριβελίζουν» το μυαλό και πρέπει να βγουν από εκεί!!! Χαχα!!! Στις ημέρες μάλιστα που ήμασταν λίγο πιο ξεκούραστες, τους διαβάζαμε και μερικές χριστουγεννιάτικες ιστορίες μπας και ηρεμήσουν πιο εύκολα, αλλά άδικος κόπος, χεχε!
 
 
Εννοείται ότι, όπως κάθε χρόνο που βρισκόμαστε τις γιορτές, πήγαμε και στο σινεμά μόνο οι γυναίκες με τα παιδιά. Είδαμε και την Τίνκερμπελ και το Τέρας του Ποτέ που αν και τελικά δεν μας βγήκε τόσο καλό όσο ελπίζαμε, τα παιδιά απόλαυσαν το ποπ κορν και τους χυμούς τους, καθώς και την βόλτα στο μολ… έστω κι αν στο τέλος της ταινίας κλείνανε και λίγο τα μάτια τους από τον φόβο. Όσο δε για την Μελίτα, είδε το τέλος αγκαλιά μου και εγώ άρπαξα την ευκαιρία να την κλείσω ακόμα πιο σφιχτά στα χέρια μου!
 
 
Το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε, το πρώτο κάλεσμα του χρόνου στο σπίτι της Κάλης και του Κώστα έγινε ταυτόχρονα αποχαιρετιστήριο πάρτυ μας! Καφές και πουτίγκα με τσουρέκι για το απόγευμα, ξηροί καρποί και κάστανα για πιο μετά και ορεκτικά, καναπεδάκια για το ζεστό κρασί που είχαμε ετοιμάσει για το τέλος! Όσο για τα 8 παιδιά… αφού έφαγαν τις κρέπες με μερέντα που τους είχαμε ετοιμάσει στο τραπέζι της κουζίνας 
 
 
και έπαιξαν όλα μαζί αρμονικά μέχρι τελικής πτώσεως, βάλαμε ταινία και αγκαλιά όλα μαζί στην κρεβατοκάμαρα απόλαυσαν το τελευταίος τους βράδυ μαζί. 
 
 
Η Μαρία, όταν τελικά έφυγαν και οι τελευταίοι καλεσμένοι, ξέσπασε σε κλάματα! Είχε περάσει τόσο όμορφα (και οι άλλοι δύο φυσικά αλλά λόγω ηλικίας είναι ακόμα πιο αναίσθητοι, χεχε!) και δέθηκε τόσο πολύ με τους καινούργιους της φίλους που η στεναχώρια της ήταν μεγάλη!
 
Η επιστροφή μας με το τρένο ήταν υπέροχη. Το τοπίο σε πολλά σημεία χιονισμένο! Το κρύο στην Θεσσαλονίκη ακόμη πιο τσουχτερό από αυτό της Αθήνας. Εκείνο το βράδυ στρώσαμε στο σαλόνι να κοιμηθούμε όχι μόνο γιατί στο σπίτι επικρατούσε πολικό ψύχος αλλά και να αποχαιρετήσουμε το δεντράκι μας με τα λαμπάκια του. Του χρόνου πάλι…

Κάλη, Κώστα, Μελίτα σας ευχαριστούμε που για μια ακόμη Πρωτοχρονιά περάσαμε υπέροχα παρέα!

 Kathy
ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page