20 χρόνια είναι αυτά!

Kathy

Σήμερα θα σας διηγηθώ μια ιστορία αγάπης. Την δική μου ιστορία αγάπης! Μιας και πριν 2 μέρες, την ημέρα των τριών χρόνων του Ανθομέλι είχα με τον άντρα μου επέτειο 20 χρόνων σχέσης!

20 χρόνια! Μια ζωή! Συνειδητοποίησα τελικά πως είμαστε πιο πολλά χρόνια μαζί παρά χώρια μιας και είμαστε από 19 χρονών μαζί! (Ουπς! Είπα και την ηλικία μου;) Το καλοκαίρι κλείσαμε και 10 χρόνια γάμου!

Αλλά πραγματικά για μένα και τον Γιώργο πάντα ήταν πιο σημαντική η μέρα του ξεκινήματος της σχέσης μας παρά η μέρα που παντρευτήκαμε (η κόρη μας μάς θύμισε την επέτειο των 10 χρόνων να φανταστείτε). Άλλωστε ήταν και χαρακτηριστική η ημερομηνία αλλά και σημαδιακή όπως σας έχω πει εδώ! Αυτό το 11 μ’ έχει στιγματίσει τελικά! 
Δεν θα μπορούσα λοιπόν να αφήσω αυτή την επέτειο να περάσει έτσι, χωρίς να ετοιμάσω κάτι στο Ανθομελάκι (ένα ημερολόγιο είναι άλλωστε κι αυτό…κι εγώ λατρεύω τα ημερολόγια)

Αφιερωμένο λοιπόν!

Η γνωριμία μας έγινε σ΄ ένα πάρτυ χωρισμού! Κι όμως, οι φίλοι του τού οργάνωσαν ένα πάρτυ όταν χώρισε με την πρώην του μιας και δεν την συμπαθούσαν καθόλου!!! Εκεί έγινε η πρώτη γνωριμία και σχεδόν αμέσως ξεκίνησε μια όμορφη φιλία! Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι δεν υπήρχε και έντονο φλερτ! Κι έτσι ξαφνικά, όπως λέει και το τραγούδι, η φιλία κατέληξε στο ξεκίνημα μιας σχέσης στις 11/11! 

Λίγους μήνες μετά πήγαμε και τις πρώτες μας διακοπές… φυσικά με το τροχόσπιτο στο κάμπινγκ! Είχαμε φτιάξει ακόμη και μπλούζες! Άξια Ανθομελάκια από τότε!!

Ανεμελιά θα τις χαρακτήριζε και τρέλα! Όπως και όλες τις υπόλοιπες που ακολούθησαν!

Μετά από κάποια χρόνια ήρθε «ο λόγος». Όχι αρραβώνας, απλά γνωριμία των οικογενειών. Ε, δεν θα μου χαρίσει ένα δαχτυλίδι, κι εγώ ένα ρολόι (όπως είναι και τα έθιμά μας), δεν θα φάμε, δεν θα πιούμε, δεν θα κόψουμε μια τούρτα, δεν θα χορέψουμε, δεν θα πάμε και στα μπουζούκια; Όλα τα κάναμε εκείνη τη μέρα! Το θυμάμαι ακόμα πόσο τέλεια είχαμε περάσει όλη μαζί!

Και 3 χρόνια αργότερα ο γάμος! 

Βέβαια εγώ του είχα πει πως αν δεν μου κάνεις επίσημα πρόταση γάμου τον ακυρώνω τον γάμο!  Ναι, καλά ακούσατε! Το σπίτι που θα μέναμε έτοιμο,

Η μικρή μας σοφιτούλα ήταν ο αγαπημένος μας χώρος στο πρώτο μας σπίτι!

το νυφικό είχε ήδη διαλεχτεί, οι προσκλήσεις είχαν σταλεί κι εγώ ανένδοτη. Μετά από τόσα χρόνια σχέσης ήθελα και επίσημη πρόταση γάμου! Τι, να μην καταπιώ κι εγώ ένα μονόπετρο μαζί με την σαμπάνια; Χαχα! Τελικά 1 μήνα πριν τον γάμο λογοδόθηκε η αδελφή μου. Κι εκεί μου έκανε την έκπληξη και μαζί με την μία χαρά είχαμε κι άλλη, και λουλούδια και δώρα. Κι εγώ είπα επίσημα το ΝΑΙ κλαίγοντας από χαρά. Όλοι βέβαια στο κόλπο, εκτός από μένα!

Ακολούθησε ένας υπέροχος μήνας του μέλιτος στην Ταϊλάνδη! (μην το ξεχάσω, χρωστάω ανάρτηση κάποια στιγμή)

Και η ζωή συνεχίζονταν απλά και όμορφα με δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά, ταξίδια, παρέα με καλούς φίλους αλλά και όμορφες εκπλήξεις (πάντα ήταν καλός στις εκπλήξεις, για μια πρόσφατη μάλιστα σας μίλησα κι εδώ). Κι όπως είναι αυτονόητο υπήρχαν και τα καυγαδάκια και οι κόντρες,  όπως σε κάθε φυσιολογικό ζευγάρι άλλωστε.

‘Ώσπου ήρθε στον κόσμο το πρώτο μας παιδί! Ούτε κι εκείνος, αλλά ούτε κι εγώ δεν θα ξεχάσουμε την γέννησή της. 

Εγώ ως μάνα που ζει για πρώτη φορά αυτή την μοναδική εμπειρία κι εκείνος που ως πατέρας που παρακολουθούσε δίπλα μου την γέννησή της κόρης του, κρατώντας μου το χέρι και λίγες στιγμές αργότερα κόβοντας τον ομφάλιο λώρο!

Το μωράκι μας ήρθε στο σπίτι και η καθημερινότητά μας έγινε διαφορετική!

Πρώτη μέρα στο σπίτι ως τριμελής οικογένεια

Το μωράκι, που μεγαλώνοντας έγινε ένα μικρό κοριτσάκι ξανθό και γαλανό, ήρθε στην ζωή μας και την άλλαξε, την ομόρφυνε. Της έδωσε νόημα!

Και θα πω ψέματα να πω πως ήταν όλα εύκολα στην αρχή. Δεν υπάρχει περίπτωση να ρθει στην ζωή ενός ζευγαριού ένα παιδί και να μην ταράξει τις ισορροπίες! Θα γίνουν και καυγάδες μιας και υπάρχει κούραση και ένταση.  Όμως αυτό που υπερτερεί νομίζω είναι οι όμορφες στιγμές οικογενειακής ευτυχίας. Ο ένας βοηθούσε τον άλλο. Ξενύχτια, μπάνια, νανουρίσματα, γκρίνιες και πονάκια, ταΐσματα και αλλάγματα ήταν η ζωή μας. 

Όμως ήταν και χαμόγελα, και λεξούλες και γλυκές αγκαλίτσες! 

Και μετά από 22 μήνες! Τσουπ! Ήρθε και ο μικρός μας! 

Και ήρθε στην ζωή μας όταν δεν ήμασταν  έτοιμοι ούτε οικονομικά, ούτε ως γονείς που είχαν ήδη ένα μικρό παιδάκι για να τον υποδεχτούμε. Όμως με τον τρόπο του διεκδίκησε την θέση του στην οικογένεια! Και φυσικά κι εμείς προσαρμοστήκαμε και δουλέψαμε περισσότερο και τα καταφέραμε όλα! Έτσι είναι ανθομελάκια μου! Όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε! Φτάνει να το θέλουμε!

Και τώρα πλέον μετά από τα 20 χρόνια και για τους δυο μας προτεραιότητα έχουν τα παιδιά μας. Θα δουλέψουμε γι αυτά, θα υπερβούμε τα όρια της κούρασης για να παίξουμε μαζί τους και θα γίνουμε παιδιά μαζί με αυτά! 

Θα παλέψουμε, θα συζητούμε, θα διαφωνήσουμε, θα συγχωρέσουμε, θα ανεχτούμε και θα συμφωνήσουμε ώστε να χτίσουμε τις προσωπικότητες 2 ανθρώπων!

Γιατί μην μου πείτε πως δεν είναι δύσκολο να ταιριάξεις στο πως θέλεις να μεγαλώσεις τα παιδιά σου; Μην μου πείτε πως δεν είναι δύσκολο να πάρεις σωστές αποφάσεις για το μέλλον τους;

Σίγουρα όμως μέσα σε όλο αυτό που ζούμε καθημερινά με τα παιδιά μας, παλεύουμε για να είμαστε και κάπου εμείς, η σχέση μας και η δική μας ευτυχία ως ζευγάρι. Οχι ότι κι εδώ δεν θέλει δουλειά… αλλά γι’ αυτό έχουμε ο ένας τον άλλον! 

Γιατί περάσαμε δύσκολα και άλλα ακόμη πιο δύσκολα, αλλά είμαστε μαζί και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον! Και προσπαθούμε! Γιατί πιστέψτε με είναι πολύ εύκολο σε μία δυσκολία μικρή ή μεγάλη να γκρεμιστούν όλα. Χρειάζεται πίστη και εμπιστοσύνη, χρειάζεται να ζητάς συγνώμη αλλά και να ξέρεις να ξεχνάς και να αφήνεις πίσω σου.

Και εύχομαι πραγματικά να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί, στο χέρι μας είναι άλλωστε, για πολλά πολλά χρόνια ακόμη και να χαιρόμαστε την όμορφη οικογένεια που δημιουργήσαμε! Φτάνει να έχουμε υγεία!

 Φτύστε μας, φτύστε μας, ανθομελάκια!

 Kathy

ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page