Πάρτυ έκπληξη στον… κουμπάρο μας! (updated!)

Callie
Αλήθεια εσάς σας αρέσουν τα πάρτυ έκπληξη;;; Εμένα πολύ… και να μου κάνουν και να κάνω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ άλλωστε το πάρτυ έκπληξη που μου έκανε ο Κώστας την πρώτη χρονιά που ήρθα στην Αθήνα και είχα μαραζώσει στα γενέθλιά μου επειδή εδώ δεν τα ήξερε κανένας. 

Έτσι, λοιπόν, εκείνο το πρωινό δεν μπορούσα να πω όχι στην κουμπάρα μου την Φ. όταν  μου είπε ότι αν και Δευτέρα θα ετοίμαζε ένα πάρτυ έκπληξη στον αγαπημένο της. Βάλαμε, λοιπόν, φτερά στα πόδια και φτάσαμε στην ώρα μας. 

Το σπίτι ήταν ήδη γεμάτο με καλούς φίλους και γείτονες, οι οποίοι όλο χαρά ετοιμάζονταν να υποδεχτούν τον Σ. και να του ευχηθούν χρόνια πολλά. Ο αδερφός της Φ. είχε επιμεληθεί τα πάντα μαζί της. Μουσική, ποτά, διακόσμηση και φυσικά το σχέδιο για το πάρτυ! 

Όπως καταλαβαίνετε, από το κόλπο δεν θα μπορούσε να λείπει ούτε ο Μετ, που όμως αρχικά έπρεπε να τον έχουμε κλεισμένο στο χωλ καθώς… έσκαγε τα μπαλόνια. Όταν όμως ήρθε η ώρα, φόρεσε τα καλά του και υποδέχτηκε κι αυτός με δόξα και τιμή το αφεντικό του! Γαβ, γαβ, γαβ, γαβ!!!
 
Το μενού φυσικά συμπεριλάμβανε πίτσες (ατελείωτα κουτιά!!!), αναψυκτικά και ποτά για τους σκληροπυρινικούς,χιχι! Δεν έμεινε ούτε κόρα! Ε, νομίζω μας άξιζε μετά από τόση αναμονή!
 
 
Το σχέδιο είχε ως εξής: Η Φ. με τον Σ. είχαν βγει έξω από νωρίς για καφέ και φαγητό και έτσι θα γυρνούσαν σπίτι κατά τις 9.30. Οπότε όταν θα κόντευαν να φτάσουν θα μας έστελνε ένα μήνυμα για να…σωπάσουμε. Η καλή μου η κουμπάρα όμως μας είπε ότι θα μας στείλει ακόμα ένα μήνυμα από το γκαράζ όταν θα είχαν παρκάρει… το οποίο όμως δεν έφτασε ποτέ γιατί απλά δεν είχε σήμα!!! 
 
Έτσι, ενώ όλοι περιμένουμε αυτό το περιβόητο μήνυμα…. ανοίγει η πόρτα και μας βρίσκει όλους απροετοίμαστους!!! Νομίζω ότι τελικά ο Σ. μας έκανε έκπληξη και όχι εμείς σε αυτόν,χιχι! Μετά από μερικά δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής… λόγω σαστιμάρας… αρχίζουμε να τραγουδάμε το να ζήσεις… και χρόνια πολλά και φυσικά ανάβουμε την τούρτα!! 
 
Εκ των υστέρων μας είπε ότι είχε ψιλοκαταλάβει κάτι γιατί δεν τον είχε πάρει κανείς ένα τηλέφωνο όλη μέρα (σημαντικό αν κάνετε κι εσείς πάρτυ έκπληξη… πάρτε τηλέφωνο) και φυσικά ότι σε κάθε καφετέρια ή εστιατόριο που πηγαίνανε περίμενε ότι από κάπου θα του εμφανιστούμε, χιχι! Τελικά ναι μεν έφτασε απογοητεύμενος στο σπίτι αλλά λίγο πριν μπει άκουσε τον μπόμπιρα βαπτισιμιό του και τελικά γέλασε λίγο το χειλάκι του!  

 

Την συνέχεια την ξέρετε, μουσική, κουβεντούλα, φαγοπότι και άγιος ο θεός!!! 
 
Αποτυχία ή επιτυχία, καλέ μου Σ. να ξέρεις ότι σε αγαπάμε πολύ και ότι θέλουμε να είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος! Να είσαι γερός για να αντέχεις τα οικογενειακά βάρη και φυσικά να ξέρεις ότι θα είμαστε δίπλα σου… κάνοντας σε πάντα να χαμογελάς. Όσο για αυτό το κορίτσι που έχεις δίπλα σου… ένα θα σου πω… τυχερούυυυυληηηηηηηη! 
 

 

Callie

Υ.Γ. Αφού δημοσίευσα αυτή την ανάρτηση, η πολυαγαπημένη μου φίλη και κουμπάρα Φ. έγραψε το παρακάτω σχόλιο… το οποίο παραθέτω ποια ως μέρος αυτής της ανάρτησης για να μην το χάσει κανείς!!! Να τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον πραγματικά!

Φλ. : Πραγματικά…. αν και έχει περάσει καιρός διαβάζοντας την γλυκιά ανάρτηση σου, ξαναθυμήθηκα εκείνο το βράδυ και αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπάει πάλι δυνατά! Τώρα θα με ρωτήσετε «η καρδιά σου χτυπάει δυνατά?» 

…Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο θέλεις να τον ευχαριστήσεις με κάθε τρόπο ..έτσι και εγώ ήθελα την ημέρα των γενεθλίων του, να την κάνω ξεχωριστή παρόλο που ήταν καθημερινή και υπήρχε ο φόβος να μην μπορούν όλοι μας οι φίλοι να παρευρεθούν. Οργάνωσα λοιπόν ένα μικρό παρτάκι για εμάς και τους καλούς μας φίλους που με μεγάλη μας χαρά είχε 100% συμμετοχή! Ήρθαν όλοι μα όλοι και τους ευχαριστήσαμε ξανά και ξανά ..(ευτυχία να έχεις αληθινούς φίλους γύρω σου..)! 
Δεν θα σας ξαναπώ όλες τις λεπτομέρειες αφού η Κάλη τα είπε μια χαρά! Θα σας δικαιολογήσω μόνο το γιατί χτυπούσε η καρδιά μου δυνατά..
Γιατί…….. είχα 
-άγχος για το αν θα πάνε όλα καλά 
-άγχος για το αν θα ανταποκριθούν όλοι οι φίλοι στο κάλεσμα μας
-άγχος για το αν θα μπορέσουμε να συγχρονιστούμε όλοι στο χρόνο που έπρεπε
-περιέργεια για το πως θα του φανεί
-χαρά σα να ήταν δικά μου γενέθλια και φοβόμουνα μην προδοθώ και καταλάβει τι ετοίμαζα

Γενικά για να σας δώσω να καταλάβετε, ήμασταν έξω για καφέ όσο οι υπόλοιποι ετοίμαζαν το χώρο και τον κοιτούσα και γελούσα σα χαζή, σα μωρό παιδί που δεν έβλεπε την ώρα να ανοίξει το δώρο του..
Πως λοιπόν η καρδιά μου να μην χτυπάει δυνατά..?

άγχος, πίεση, χαρά, περιέργεια, αγωνία ,προσμονή, λαχτάρα …όλα μαζί!!

Πάντως αν θέλετε τη δική μου συμβουλή όταν αγαπάτε κάτι (οτιδήποτε και να ναι αυτό ) να το δείχνετε – εξωτερικεύετε

  • Αν αγαπάτε τη δουλειά σας να προσπαθείτε να είστε δημιουργικοί 
  • αν αγαπάτε τα παιδιά σας να τους το δείχνετε καθημερινά
  • αν αγαπάτε τον άνθρωπό σας να βρίσκετε τρόπους να τον κάνετε να νιώθει μοναδικός…

Εκείνο το βράδυ όταν τα φώτα έσβησαν, η μουσική χαμήλωσε και ο ΜΕΤ είχε σκάσει πια όλα τα μπαλόνια αυτό που είχε μείνει στο σπίτι μας ήταν η αγάπη, η ευτυχία και η πληρότητα! Ο Σ. ένιωθε μοναδικός και εγώ επίσης.. για αυτό τον λόγο πιστεύω είπε ….

«ήταν τα καλύτερα γενέθλια που είχα ποτέ..»

Και του χρόνου 
(Σ,Κ,Κ,Μ σας αγαπώ πολύ)

ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page