Βραβεία, δώρα, ευχαριστίες και λοιπές σκέψεις!!!

Callie
Καλημέρα Ανθομελάκια μου…. το ξέρω… μας χάσατε για σχεδόν δέκα μέρες. Τι να κάνεις όμως, ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα, οι υποχρεώσεις τρέχουν και οι δύο αδερφούλες βρίσκονται σε πυρετό εργασιών…. η Κάλη για την βάπτιση και η Κατερίνα για τις διακοπές στο κάμπινγκ, για την Μαρία που θα πάει στο δημοτικό και χιλια δυο άλλα. Αυτός είναι κι ο λόγος που έχουμε χαθεί… καλά-καλά δεν μιλάμε και μεταξύ μας αυτές τις ημέρες… λίγο στα κλεφτά κι αυτό όχι κάθε μέρα. Απαπαπά! Μας έχουν φάει τα πήγαινέλα με όλα αυτά, το σπίτι μας βλέπει μεν αλλά κυρίως για δουλειές και μαγειρέματα.

Δεν πειράζει όμως, και λίγη αποτοξίνωση από τον υπολογιστή δεν βλάπτει!!! Μέσα σε όλη αυτή την βαβούρα των ημερών μου είχε μπει στο μυαλό να ετοιμάσω οπωσδήποτε μια ανάρτηση που εδώ και πολύ καιρό θέλαμε αλλά όλο κάτι άλλο έβγαινε στην μέση. Μια ανάρτηση ευχαριστιών!!!

Όπως ίσως σας έχω ξαναπεί (και αν δεν το καταλάβατε σας μιλάει η Callie) πριν μου προτείνει η Κατερίνα τη δημιουργία του δικού μας blog, έχω την εντύπωση ότι δεν είχα ξαναμπεί ποτέ μου σε κάποιο blog… ίσως μόνο τυχαία μέσω του google εάν έψαχνα κάποια πληροφορία. Η πρώτη φορά που συνάντησα την λέξη blog ήταν μέσα από μια μετάφραση ενός βιβλίου που έκανα πριν καμιά τετραετία και ο ίδιος ο συγγραφέας, μάλιστα, μου είχε αναλύσει την επιρροή που έχουν στην αμερικάνικη κοινωνία. Στην πορεία, όμως, των χρόνων ομολογώ ότι  άρχισα να γίνομαι λίγο ψιλοαρνητική, μιας και είχα βαρεθεί να ακούω στην τηλεόραση για τα διάφορα δημοσιογραφικά blogs και όλους αυτούς τους ψευτοδημοσιογραφάκους που χρησιμοποιούν τη λέξη blog και νομίζουν ότι είναι και σπουδαίοι! Πριν λίγους μήνες όμως… η γνωριμία μου με τα blogs σας έμελλε να μου αλλάξει γνώμη.

Ποτέ δεν περίμενα να βρω ανθρώπους που με τα λόγια τους θα αγγίξουν την καρδιά μου, ποτέ δεν περίμενα να βρω γυναίκες που με την δημιουργικότητά τους θα βγάλουν τον καλλιτεχνικό μου εαυτό, ποτέ δεν περίμενα να ταυτιστώ με τη ζωή κάποιου ξένου… και ποτέ δεν περίμενα να χαμογελάω με τη ζωή, τις γκάφες, τα παθήματα και τις εμπειρίες κάποιου! Πολλές φορές νιώθω σαν να διαβάζω ένα βιβλίο με πολλά διαφορετικά και ενδιαφέροντα κεφάλαια! Κι ένα από αυτά ίσως να είμαστε κι εμείς για εσάς!

Το σημαντικότερο όμως πράγμα που μου συνέβησε ήταν η «γνωριμία» με ανθρώπους που είναι ενδιαφέροντες, έχουν λόγο και φαντασία… ανθρώπους που με τις πράξεις τους με συγκινούν και με γεμίζουν χαρά!

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο δια ταύτα! Θα ξεκινήσω με μερικά βραβειάκια που έχουμε πάρει εδώ και καιρό και λυπούμαστε πολύ που δεν τα έχουμε αναφέρει. Θα ξεκινήσω με την γλυκύτατη Τante Kiki που με τις συνταγές της βάζει φωτιά στα πιρούνια μας (Σε ευχαριστούμε, μας έχεις σώσει σε αρκετά καλέσματα)!

Και συνεχίζω με το βραβείο της γλυκιάς Evonita! H αλήθεια είναι ότι δεν έχω τον χρόνο σε αυτή την φάση να ακολουθήσω κατά γράμμα τους όρους της παραλαβής… Απλά να σε ευχαριστήσω και να δεσμευτώ ότι μετά τον Ιούνιο που θα χαλαρώσω από τα τρεξίματα θα είμαι πιο συνεπής!!! Φιλάκια.

Και τώρα αρχίζουν τα ωραία και τα συγκινητικά. Ξέρετε, τελευταία είχα απογοητευθεί λίγο από τους ανθρώπους. Αυτή η μιζέρια της οικονομικής κρίσης, είχα αρχίσει να παρατηρώ ότι είχε περάσει και στην καρδιά των ανθρώπων. Μιζέρια στην καλημέρα, μιζέρια στα καλά λόγια…. μιζέρια στο χαμόγελο. Με απογοήτευαν τα πρόσωπα που έβλεπα, οι μούτζες και οι γκριμάτσες των οδηγών, η αγένεια των πωλητών… όχι ότι δεν υπήρχε και παλιότερα αλλά τώρα το κακό έχει παραγίνει… οι άνθρωποι έχουν κλειστεί στον εαυτό τους και στα προβλήματά τους και ακόμα και την καλημέρα πρέπει να την πληρώσεις για να την λάβεις!

Έλα ντε, όμως, που έρχεται μια μέρα, που υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που καταρρίπτουν την άποψή σου και την εικόνα που έχεις για τον κόσμο και την κοινωνία…. και ευτυχώς, δηλαδή, που υπάρχουν και αυτοί γιατί αλλιώς χαθήκαμε. Πριν από καιρό, όταν η Κατερίνα έπαιρνε μέρος στην φωτογραφική πρόκληση, μία ανάρτησή της για τη μαμά μας, έκανε ένα κλικ στην αγαπητή Debgoud και με περίσσια χαρά και ανιδιοτέλεια μας έστειλε… ή μάλλον έστειλε στην αγαπητή μας μαμά και σε εμάς ένα πακετάκι με κοσμήματα!!! (παρεμπιπτόντως η συλλογή της με τα καλοκαιρινά κοσμήματα είναι σούπερ, αξίζει να την δείτε). Παρόλο που δεν ήμουν μπροστά στο άνοιγμα του πακέτου, έμαθα ότι έγινε χαμός… ακόμα και η ανιψιά μου τα ζήλεψε,χιχι!

Ανάμεσα στην αλληλογραφία μας περίμενε ένας φάκελος με  δώρα!!!
Το περιτύλιγμα ροζ… σαν την διάθεσή μας! Και φυσικά δωράκια για όλες τις γυναίκες της οικογένειας… για την Μαμά, για τον Άνθος και για το Μέλι (τέλειο;)
Δύο ζευγάρια σκουλαρίκια και ένα περιδέραιο!
Το περιδέραιο το κράτησε η μαμά γιατί της ταίριαζε γάντι με το στυλ της!
Το Κατερινάκι πήρε το κίτρινο και το Καλλιτσάκι το μπλε!

Σε ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για τα δώρα!!! Δεν είχα την χαρά να σου μιλήσω στο τηλέφωνο όπως η Κατερίνα.. κι έτσι αυτή η ανάρτηση ήταν το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω. Η ανιδιοτελής αυτή πράξη σου λέει πολλά για εσένα!!!

Το δεύτερο και πιο πρόσφατο χαρμόσυνο «χτύπημα» που μου ήρθε ήταν από τις υπέροχες  SoFan. Η αλήθεια είναι ότι από καιρό τώρα είχα τσεκάρει ότι είναι άπαιχτες και πραγματικά ταλαντούχες…. Κρατιόμουν με το ζόρι για να μην παραγγείλω αυτά τα λιμπιστερά κοσμήματά τους… μιας και προτεραιότητα είχε η Μελίτα μου λόγω της βάπτισης. Σαν να ήταν όμως μέσα στο μυαλό μου… και μου έκαναν εκείνες την έκπληξη. Μέσα από μια μυστηριώδη ανάρτηση μου αποκάλυψαν ότι έφτιαξαν ειδικά για την Μελίτα μου ένα υπέροχο καδράκι με το όνομά της!!!!

Μετά από μισής ώρα ουρά στο ταχυδρομείο (είχα να στείλω και προσκλητήρια άλλωστε) παραλάβαμε το γλυκίτατο πακετάκι μας!!!

Γλυκό πακέτο δίπλα στο φυτό που πήρα σχεδόν σε μορφή ρίζας από την  αδερφούλα μου και μεταμορφώθηκε σε όνειρο! Την καρτούλα δεν σας την δείχνω, απλά σας λέω ότι ήταν μια από τις πιο γλυκές ευχές που έχω λάβει για τη Μελιτούλα μου!
Δεν έχω λόγια να σας πω πόσο μου άρεσε. Γλυκό και ονειρεμένο μέσα από την απλότητά του!

 

Ετσι δείχνει ποια ο τοίχος του δωματίου της Μελίτας μου!!!!Δεν ταιριάζει γάντι με τα υπόλοιπα;

Κορίτσια σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου και να ξέρετε ότι το καδράκι της θα την συντροφεύει σε όλη της την ζωή. Μα δεν είναι υπέροχο; Δεν χορταίνω να το βλέπω!

Φυσικά λίγο πριν το τέλος δεν θέλω να παραλείψω να σας μιλήσω για την χαρά που είχε η Κατερίνα να κερδίσει στο διαγωνισμό της Σοφίας του Share Your Likes, το βιβλίο της Martha Steward…. Ευχαριστούμε Σοφάκι (μιλάω στον πληθυντικό γιατί όπως καταλαβαίνετε, θα το διαβάσω κι εγώ!)

Και για το τέλος σας αφήνω με μερικές σκέψεις μου:

Η αλήθεια είναι (και το λέω με αρκετή πίκρα) ότι σε αυτή μας την προσπάθεια (στη δημιουργία του blog μας) δεν μας στήριξαν σχεδόν καθόλου οι φίλοι μας (άλλοι γιατί δεν χρησιμοποιούν το ίντερνετ, άλλοι γιατί δεν ξέρουν πως να χρησιμοποιήσουν το blog, άλλοι γιατί απλά βαριούνται και άλλοι γιατί… έτσι). Όταν μάλιστα λέω για το blog με κοιτάνε σαν χάνοι… εσύ, blog, από που κι ως που;;;; Στην αρχή, μέχρι και ένοχη ένιωθα, με αυτό το ανακριτικό ύφος που είχα κάποιοι! Ένιωθα ότι έπρεπε να αιτιολογήσω, να δικαιολογηθώ… να απολογηθώ!

Τώρα πια δεν με νοιάζει. Είμαι περήφανη γιατί με αυτό που κάνουμε δεν προσβάλλουμε κανέναν, το κάνουμε με αξιοπρέπεια και χωρίς κανένα όφελος (πράγμα σπάνιο για τις μέρες μας)! Και στην τελική… bloggaro γιατί έτσι μου αρέσει!!!!

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό που έμαθα μέσα από το blogging; Οτι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι, που τους αρέσει να προσφέρουν απλόχερα χωρίς αντάλλαγμα… άνθρωποι που παρόλο που δεν τους ξέρεις, μπορούν να σε κάνουν να χαμογελάσεις από χαρά… άνθρωποι που μέσα από την δική τους ιστορία και τα δικά τους προβλήματα… έχουν χρόνο για να σου δώσουν την αγάπη τους.

Εμένα αυτό μου φτάνει!!! Εσάς;

Callie.

Y.Γ Σας ευχαριστούμε ειλικρινά για τα καλά λόγια που είπατε αναφερόμενοι στην ανάρτηση για το πακέτο βοήθειας που μου έστειλαν μαμά και αδερφή. Και επειδή μας ρωτήσατε, να σας πω ότι μου τα στέλνουν με το λεωφορείο. 10 το πρωί τα στέλνουν με το ΚΤΕΛ και 4 τα παίρνει ο Κώστας!

Υ.Γ2. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας στο διαγωνισμό μας!

ShareShare on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page